Real Life police caning experience of a girl from Karaikudi, India

Experience of a girl from Karaikudi, India

(From the forumjar.com, re-casted by Colombocaner@gmail.com )

This incident happened in 1996 when I was in the 12th standard in school. I was attending a girls' school where I was an average student. We used to have an occasional smoke during the school interval. I was not addicted to smoking, but I felt like an adult when we smoked. For this, we had a place outside the school premises which is used as some branch of a government office. As we were senior girls, there was no issue of coming out of the school during the intervals and going back in. One day when I was alone in our smoking spot, I was caught by two lady constables passing the narrow pathway. They told me that smoking in a public place is an offense and insisted I accompany them to the police station. I have seen people smoking in public areas before and after this incident. However, because they were admonishing me and telling me that I had broken the law, I thought maybe they were not lying.

They took me to a police station about 600 yards from the school. It was a Mahila police station where all officers and constables were women. Once there, I was produced before a lady inspector who seemed very busy and strict, although slightly smaller. She told me I would be produced before a magistrate and probably be sentenced to jail time. I was so frightened of what would happen if I was sentenced to jail. Hence I was pleading with her to let me go this time with the promise that I would never smoke again. She pretended not to be convinced by my pleading and promises and said I needed to be punished for breaking the law. Then in the same angry tone, she said if I could take caning in the police station, she could let me go without being produced in the courts. I did not have a choice other than agreeing to a caning, as being held in the police station overnight and being produced in courts with the possibility of jail time seemed a huge risk. Getting jailed would have ruined my life, schooling, and future. Being caned occasionally is not alien to a school child in India. I thought it would be a caning like the ones administered by the school principal or the teacher in charge of discipline while we were in junior school. Caning in the junior school is limited to several strokes on the open palm.

When I agreed to undergo a caning, one of the constables told me to be seated on a bench in the corridor where there were few other civilians. While sitting, I was worried about whether I would fall into trouble with the school for not going back after the interval. The school took Truancy seriously, and the parents were always informed. Although there was no corporal punishment in the senior school,  having to come with the parents would be a considerable embarrassment apart from the black mark on my disciplinary record. After about half an hour, a lady nurse came to my seated area and called my name. I stood up to say she was looking for me. She told me to follow her, which I did. She took me to a room, closed the door behind her, and proceeded to a table. I was told to sit in the chair opposite her. After that, she asked about my age, the names of my parents, what they do for a living, and some other questions. She made some notes on the papers she had in her hand while talking to me. I was also asked whether I was having my periods. I told her I was not. After that, she said she had to examine me for any previous injuries. I didn't comprehend what she meant by 'having to examine.' When I gave her a puzzled look, she told me that she had to see my buttocks to ensure that I didn't have any prior injuries. I felt really embarrassed for being asked to show my buttocks to a stranger. At the same time, I became apprehensive with the indication that I would be caned on the buttocks. Apart from an occasional slap or two by a parent or by an adult, when I was a small child, I had never been caned or punished in any other manner on the buttocks. The lady continued to give me a no-nonsense look as if to say If I do not show her my buttocks, I will be in some kind of trouble.

When I was not doing anything, she said I should remove my churidar (Salwar Kameez) pants and jatti. Then I stood up, pulled my churidar pant down to the floor, pulled the jatti halfway down to my thighs,  and raised the churidar top to my waist, exposing my buttocks to her. She touched them and ran her hand on both cheeks as if she was inspecting to buy some meat at the stall. After a couple of minutes, she said "ok" and told me to pull my pants up. I pulled my jatti and churidar pants up. She then took her papers and walked out of the room, telling me to remain. I was so frightened and sweating in my palms and in the face. I was dreading the thought that someone would walk into the room with a cane and start caning my behind. I could see and hear people walking about outside the window, and I was also embarrassed that they would see or listen to me being caned. 

After about 20 minutes she returned to tell me that I had to go to the first floor of the building. She walked with me to the bottom of the staircase and remained there, and I was told to go up the stairs. On the upper floor, there were bundles of documents and files all over, and there were several small cubicles. In one of the cubicles, I saw the two constables who brought me here. Seeing me, one constable came out of the room and took me into a room at the end of the corridor. This was a slightly bigger room without any openings other than the door. The other constable, too, followed us. She told me that I would be punished by way of a 5 stroke caning. The fear was building inside me, but I knew I had no other option other than facing whatever that is to happen to me in their hands. So I nodded to indicate that I understood what she said. I was then told to remove all my clothes except my shoes and socks. When I heard that, my head started spinning due to fear and embarrassment of my predicament. Reluctantly I started removing my school uniform. I pulled out my churidar top and my pant. Then I removed my bra and jatti. This part was so embarrassing to me as I have never been naked in front of anyone in my adult life. I always keep my jatti even in my shower.

One of them curtly told me to place all the clothes on the table at the side of the room and move to the wall where there was a fixed pole from the floor to the roof. One lady constable took a pair of handcuffs from her back pocket and handcuffed me to a pole. I was then told to kneel down, and I complied. After that, one lady constable went out of the room, saying she would get the lathi. The other constable started telling me that the caning would be very painful and how much I deserved to be thoroughly caned for smoking when I was young and for breaking the law. She told me they intended to take the skin off my behind to teach me a lesson I would not easily forget. This made me so helpless and frightened about the caning that tears started rolling down my face.

After a couple of minutes, the other constable came in with a long lathi. She also told me that the caning would be very painful and told me to close my eyes if I wanted to. Although her tone was a bit kinder than the other constable, I started trembling after seeing the size of the lathi in her hand. I could not close my eyes or take my eyes off the lathi. I started sobbing while the constable stood behind me and arched her hand back until the lathi almost touched her back. Without warning, she hit my buttocks with all her might. It felt like thousand needles piercing me at the same time.

I screamed and started begging for mercy. I never thought a caning could hurt that much. Meanwhile, she arched the lathi back, waited for a full minute or so,  and walloped me right across my behind, which was already wobbling uncontrollably from the intensity of the first stroke. This time it was even more painful, and I was screaming from the top of my lungs. She was caning me so ferociously as if I had personally done something terrible to her to make her so furious with me. I looked back at her pleadingly,  but her eyes were focused on my behind, and her facial expression, however,  was as if she was doing something routine and mundane. My voice broke when I was screaming so loud because of the unbearable pain. I continued to weep like a small girl and was writhing due to the intolerable pain. I was trying to take my bottom away from the path of the lathi. Because I was handcuffed to the pole and on my knees, I could not move away too much. She, however, did not stop in her 'mission' and hit me once more with full force right across my buttocks. It was clear that whatever I did or how much I cried and begged, the caning would not cease. My suffering continued with me begging to be spared while she was calmly doing her business. I had never been in that much pain ever in my life. She duly continued to cane me until she gave me all of the 5 cuts they promised.  

I was crying so much that no sound came out of my mouth. I was gasping for air and felt my mouth had gone parched. I fell to the floor due to the pain as soon as the other constable removed my handcuffs. I was writhing on the floor in inexplicable pain. I felt like my buttocks were burning and sitting in flames. There were big thick welts across my buttocks but no blood. The constables told me they only gave me 5 strokes as a young girl. They said they would have caned me more thoroughly if I was bigger. I was told to get dressed, meet the inspector to thank her, and leave the police station. I returned to school and spent the rest of the time sobbing in a toilet.

When I got home that day, I inspected my behind in the mirror and by bottom was a mess with many angry and purple welts.

The following day my entire body was aching apart from the pain in the buttock area. Despite that, I went to school as I didn't want a soul to find out I was stripped and thrashed in a police station. Although the pain subdued after about 4-5 days, the marks on my buttocks remained for 3 whole weeks before they disappeared. I never smoked in my life after that day at the police station. I also became a law-abiding person out of fear of enforcement authorities. The caning also wiped my cocky attitude out, which made my mother say that I had become very responsible. Little did they know what it took to take the insolence out of me as I never told anyone in the school or the family about my very embarrassing and painful experience on that fateful day.

Priya (Not my real name)

ඇන්ජලාගේ කථාව

(colombocaner@gmail.com)

(මෙම කථාවේ අදහස සපයා දුන් මිතුරියට මගේ ස්තූතිය )

ඇන්ජලා වයින් ටිකක් ග්ලාස් එකකට දාගෙන එයාගේ අපාර්ට්මන්ට් එකේ  සිටිං ඒරියා එකට ගිහින් සෝෆා එකේ වාඩි උනා. ඇන්ජලාගෙ අපාර්ට්මන්ට් ඩුබායි වල වික්ටරි හයිට්ස් කියන රෙසිඩෙන්ශල් ඒරියා එකක තියෙන ඉහල පන්තියේ එකක්. දැන් අවුරුදු දෙකකට ඉස්සෙල්ල එයාට ජොබ් එකෙන් හම්බුවෙච්ච බෝනස් එකෙන් තමයි මේ අපාට්මන්ට් එක ගත්තේ. ඩුබායිවල තියෙන ප්‍රධාන ටුවරිසම් කම්පැනියක් වන අල් ජුමේරා හොලිඩේස් කියන කම්පැනියෙ  ප්‍රධාන මෙහෙයුම් නිලධාරීණී හැටියට තමයි ඇන්ජලා සූරියසිංහ වැඩ කරන්නෙ. ඒ කොම්පැනිය අයිති ඩුබායි වල ගොඩක් පොහොසත් පවුලක් වන රස්ඩාන් පවුලට. දැන් අවුරුදු දහයකට කලින් තමයි ඇන්ජලා ලංකාවෙන් ඇවිත් මේ කම්පැනියට සම්බන්ධ උනේ. අවුරුද්දකට හත් අට වතාවක් ඇන්ජලාට යුරෝපයේ, ඇමරිකාවේ, චීනේ වගේ ගොඩක් රටවලට යන්න වෙනව. ඇන්ජලාගෙ කම්පනි එක හරහා ගෙස්ට්ල එවන සමාගම් වලට තමයි ගොඩක්ම යැවෙන්නෙ. කම්පැනියෙ වෙනම සේල්ස් ඩිවිශන් එකක් තිබුනට විශාල පිටරට කම්පනීස් වල ඩිරෙක්ටර්ල වගේ අය එක්ක සම්බන්ධකම් තියාගන්නෙ ඇන්ජලා. එයාට ගෙදර වැඩට උදව් වෙන්න පිලිපීන් රටෙන් ගෙන්න ගත්ත මේඩ්ස්ල දෙන්නෙක් ඉන්නවා. ඒවගේම එයාට බංගලාදේශ් වලින් ආපු ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් ඉන්නවා. ඩ්‍රයිවර් ඉන්නෙ අපාර්ට්මන්ට් බිල්ඩිං එකේ පහල තියෙන ක්වාටර්ස් වල.

ඇන්ජලා කම්පැනියට එන කාලෙ කම්පැනිය එච්චර ලොකු නැහැ. ඒවගේම ඩුබායි වලට දැන් එන තරම් සංචාරකයෝ ඒ දවස් වල ආවේ නැහැ. ඒ කාලේ කම්පැනි එක රන් කරේ රස්ඩාන් මැඩම්. ඇන්ජලා හැඬ්ල් කලේ සේල්ස්. ඇන්ජලාගේ කස්ටමර්ස්ල අලුතෙන් හොයාගන්නයි ඒ අයව හැලෙන්න නොදී තියාගන්නයි තිබිච්ච් දක්ෂතාවය නිසා කම්පැනිය ගොඩක් දියුණු උනා කියලා තමයි රස්ඩාන් මැඩම් කියන්නෙ.  රස්ඩාන් මැඩම් හුඟක් තරහ යන එක්කෙනෙක්. ඒක නිසා පොඩි පොඩි ප්‍රශ්ණ නිසා සමහර කස්ටමර්ස්ල කැඩුණා. කවුරු හරි කස්ටමර් කෙනෙක් කැඩෙන්න යනව වගේ තේරුණාම රස්ඩාන් මැඩම් කිව්වත් නැතත් ඇන්ජලා ගිහිල්ල ඒ ගොල්ලන්ට කථා කරල කොහොම හරි ශේප් කරලා තියා ගන්නවා. ඒකට හේතුව තමයි ඇන්ජලාට ලංකාවේ හොටෙල් ස්කූල් එකේ සහ ලංකාවේ හෝටල් වල වැඩ කරල තිබිච්ච එක්ස්පීරියන්ස් එක. රස්ඩාන් පවුල පරම්පරාගත සල්ලි කාරයෝ වුනාට රස්ඩාන් මැඩම්ට ඒවගේ කස්ටමර් මැනේජ්මන්ට් හරි කස්ටමර් රිටෙන්ශන් වගේ ස්කිල්ස් තිබුනේ නැහැ. එයාට තිබුනේ ට්‍රේඩින් ස්කිල්ස් සහ යොදවන්න සල්ලි තිබිච්ච එක. ඔහොම යද්දි රස්ඩාන් මැඩම්ට තේරුණා එයා නැතුව කම්පැනිය දිව්වත් ඇන්ජලා නැතිවනම් කම්පැනිය දුවන්න බැහැ කියලා. ටික කලක් යනකොට රස්ඩාන් මැඩම් ඇන්ජලාව සී.ඕ.ඕ (COO) හැටියට පත්කරලා එයාටම බිස්නස් එක දුවන්න දුන්නා. දැන් ඇන්ජලාට විශාල පඩියක් වගේම ලේටස්ට් මොඩ්ල් එකේ  බී.එම්.ඩබ්ලිව් කාර් එකක්, ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් විතරක් නෙමෙයි කම්පැනියෙ ලාබෙන් කොටසක් ලොකු බෝනස් හැටියට ලැබෙනවා. ඇන්ජලා දන්නවා එයා මේ කම්පැනියෙන් වෙන තැනකට ගියොත් එයාගෙ කස්ටමර්ස්ල ඔක්කොම එයාත් එක්ක අළුත් තැනට එනවා කියල. රස්ඩාන් මැඩමුත් ඒක දන්නවා. ඒක තමයි පුලුවන් තරම් සල්ලි සහ සැප සම්පත් දීල ඇන්ජලාව තියාගන්නෙ.

ඇන්ජලා රස්ඩාන් මැඩම්ගෙනුත් ගොඩක් දෙවල් ඉගෙනගත්තා. වෙලාවට වැඩ කරන එක, මිල ගණන් කාට හරි ඇරියොත් ඒක පලමුවෙනි සැරේම කිසිම වැරද්දක් නැතුව හරියටම හරියට අරින එක. ඩයරි එකක් තියාගෙන කිසිම අපොයින්ට්මන්ට් එකක් මග නොහරින එක. එදා වැඩ ටික එදාම ඉවර කරලා යන එක වගේ දේවල් ඇන්ජලා ඉගෙන ගත්තෙ රස්ඩාන් මැඩම් ගෙන්. ඉගෙනගත්තාට වඩා ඉගැන්නුවා කිව්වොත් තමයි හරි. ඒ මොකද රස්ඩාන් මැඩම් කස්ටමර්ස්ල වගේම එයාගෙ ස්ටාෆ් එක මැනේජ් කලෙත් හොඳටම සැර ඉස්කෝල ටීචර් කෙනෙක් වගේ. කොච්චර ටීචර් කෙනෙකුට සමානද කිව්වොත් එයාගේ කාමරේ වේවැල් කීපෙකුත් තිබුනා. ඒ දවස් වල ඇන්ජලා වගේම ඔෆිස් එකේ වැඩ කරපු කවුරුවත් වැරදි කරල ලේසියෙන් ගැලවුනේ නැහැ. රස්ඩාන් මැඩම්ගෙ වේවැල් පාර කාල තට්ටම් දෙක රිදෙන නිසා පුටුවට සොෆ්ට් පිලෝ දාගෙන වැඩකරපු දවස් ගාන අනන්තයි. රස්සාවට එන අයගෙන් මාස දෙකකට එහා ඉතුරුවෙන්නෙ සියයට දහයක් විතරයි. ඒ වුනාට දිගටම හිටපු අය දන්නව රස්ඩාන් මැඩම් ගහන්නෙ තරහට නෙමෙයි ඒ ගොල්ලව හදාගන්න කියල. වැරදීම් වෙලා කම්පැනියට මොන පාඩුවක් උනත් රස්ඩාන් මැඩම් ඒ පාඩු වැඩකරන අයගෙ පඩියෙන් කපා ගත්තේ නැහැ. ඒ වුනාට මොකක් හරි හේතුවක් නිසා ලාබෙ වැඩිඋනොත් ඒ සල්ලිවලින් කොටසක් වැඩ කරන අයට දෙනවා. හරියට ඉස්කෝලෙදි සැර උණත් ලමයින්ට ආදරේ හොඳ ටීචර්ලට ලමයින් කැමති වගෙ දිගටම වැඩ කරපු අය රස්ඩාන් මැඩම්ට හරිම කැමතියි.  

මැඩම් රස්ඩාන් අයින්වෙනකොට එයාගේ වේවැලට පින්සිද්ද වෙන්න කම්පැනියෙ වැරදි උනේම නැතිතරම්. ඒක නිසා ඇන්ජලා පරිපාලනය බාරගත්ත දා ඉඳලානම් කාටවත් ගහන්න ඕන උනේ නැහැ. රස්ඩාන් මැඩම්ට විනය ඒවගේම තියාගන්නවා කියලා පොරොන්දු උනත් ඇන්ජලාට රස්ඩාන් මැඩම් වගේ ලමයින්ට තලන්න බැහැ. ඒ නිසාද කොහෙද වැඩ කරන අය ඔක්කොම වගේ වැරදි නොවෙන්න වග බලාගන්නවා කියලා ඇන්ජලාට තේරුණා.   

අතීත ආවර්ජනයක්

තව වයින් ටිකක් ග්ලාස් එකට දාගත්ත ඇන්ජලාට මතක් උනා එයාගේ අතීතෙ. ඇන්ජලා හැදුනේ මාතර පිඹුරන. ඇන්ජලාගේ තාත්තා වැඩකලේ ගාල්ලෙ ධීවර වරාය සංස්ථාවේ. එයා හරි අවංකව රාජකාරි කරපු කෙනෙක්. එයා කවදාවත් හොර පාරවල් වලින් මුදල් හොයන්න ගියේ නැහැ. ඇන්ජලාට අවුරුදු පහලවක් වගේ කාලේ  තාත්තා බැංකුවකින් ණයක් අරගෙන මාතර හක්මන පාරෙ ගෙයක් හැදුව. ඇන්ජලා උසස්පෙල සමත් උනත් විශ්ව විද්‍යාලෙට තේරුනේ නැහැ. තව පාරක් උසස් පෙල කරන්න කියලා ගෙදරින් කිව්වත් ඇන්ජලාට ආස උනේ හොටෙල් මැනේජ්මනට් ඉගෙන ගන්න. ඒ ෆීල්ඩ් එක ගෑණු කෙනෙනෙකුට ගැලපෙන්නෙ නැහැ කියලා අම්ම කිව්වත් තාත්තා ඒකට ඉඩදුන්නේ ඇන්ජලා හරිම හිත හයිය කෙනෙක් කියල දන්න නිසා. එච්චර සල්ලි තිබුනේ නැති නිසා හොටෙල් ස්කූල් එකට ෆීස් ගෙව්වෙ අම්මට අයිති පොල්හේන තිබුණ ඉඩම ගමගේ මුදලාලිට උගස් කරලා. අවුරුදු තුනක කෝස් එක කරල ඉවර උනාම ඇන්ජලාට දික්වැල්ල විලේජ් හෝටලේ රස්සාවක් හම්බ උනා. මුලදි එච්චර ලොකු පඩියක් නොලැබුණත් මාස හයකට පස්සේ සර්විස් චාර්ජ් එක ලැබෙන්න පටන් ගත්තම ඇන්ජලා සල්ලි එකතු කරන්න පටන් ගත්තා ගමගේ මුදලාලිගෙ ණය ගෙවන්න. අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සෙ ඇන්ජලාට කොලඹ ඉන්ටකොන්ටිනෙන්ටල් හෝටලේ සේල්ස් සයිඩ් එකේ රස්සාවක් ලැබුනා. දැන් ඉස්සෙල්ලට වඩා සල්ලි අතට ආවත් ඇන්ජලා ඒ සල්ලිවලින් කොටසක් දාල බොරැල්ලෙ ඇක්වයිනාස්  එකේ ඇඩ්වාන්ස් ඉංග්ලිශ් කෝස් එකක් කලා. ඒකෙන් ඇන්ජලාගෙ ඉංග්‍රීසි කථාව වගේම ලිවීමත් ගොඩක් හොඳ උනා.  ඒක නිසාත් ඇන්ජලාගෙ රස්සාව ගැන තිබුණ උනන්දුවත් නිසා අවුරුදු එක හමාරක් යන්න ඉස්සෙල්ල උසස් වීමකුත් හම්බ උනා.

මේ අතර හෝටලේ ෆිනෑන්ස් බ්‍රාන්ච් එකේ වැඩකරපු මහේෂ් කියල බෝයි කෙනෙක් එක්ක ඇන්ජලාගෙ පොඩි සම්භන්ධයක් ඇතිඋනා.ගොඩක් හොටෙල් ට්‍රේඩ් එකේ කපල්ස් නිවාඩු දාල පොඩි රෙසෝට් හොටෙල්ස් වලට ගිහින් අඹුසැමියො වගේ හැසිරෙනව කියල කෑම වෙලාවෙදි කථා කරන දෙවල්වලින් ඇන්ජලා දැනගෙන හිටිය. එහෙම යෝජනාවක් ආවොත් මහේෂ් එක්ක තියෙන සම්භන්ධෙ නවත්වන්න තමයි එයා හිතුවෙ. ඔහොම අවුරුද්දක් විතර යනකොට ඔක්කොම දේවල් හොඳට යමින් තිබුන ඇන්ජලාගේ ලෝකය එකපාරටම පොලවට කඩන් පාත් වෙන්න පටන් ගත්ත. ඒක පටන් ගත්තේ තාත්තගේ හදිසි මරණයත් එක්ක. ඇන්ජලාගෙ තාත්තා ස්ට්‍රෝක් එකක් හැදිලා ටික දවසකින් නැතිඋනා. ඒකෙන් ඇන්ජලාගේ ජීවිතේ සම්පූර්නයෙන්ම වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. අම්ම තනියම මාතර ගෙදර තියන්න බැරි හින්දා එයාව කොලඹට ගෙන්නගන්න ඇන්ජලාට පොඩි ගෙයක් කුලියට ගන්න උනා. ඉස්සර දෙහිවල බෝඩිමක හිටපු කාලේ වගේ නෙමෙයි ඇන්ජලාට  දැන් වියදම් වැඩියි. ඒ එක්කම තාත්තාගේ හවුසින් ලෝන් එකත් ගෙවන්න උනේ ඇන්ජලාට. ඒක නිසා එයාට ගමගේ මුදලාලිගේ ණය ගෙවන්න  සල්ලි එකතුකරන්න අමාරු උනා. ගමගේ මුදලාලි පොලියට සල්ලි දුන්නට හිත හොඳ කෙනෙක්. තාත්තාගෙ මරණ ගෙදරදි එයා කිව්වා අවුරුද්දකට පොලිය ඕන නැහැ කියලා. ඒක ලොකු දෙයක් උනත් හවුසින් ලෝන් එකට ගෙව්වම ඇන්ජලාගෙ අතේ කීයක්වත් ඉතුරුවෙන්නෙ නැහැ. අම්මගේ අසනීප තත්වය නිසා නිවාඩු ගන්න වෙන එකයි බෙහෙත් වලට යන වියදමයි එක්ක ඇන්ජලාට ප්‍රශ්ණ එන්න එන්නම වැඩි උණා. අතේ සල්ලි අඩු වෙනකොට මහේෂ් එයාව මග අරිනව කියල එයාට තේරුණා. ඇන්ජලාට ආදරේ ගැන ලැබුණ පලවෙනි අත්දැකීම ඒකයි.

මේ කාලේ ඇන්ජලා වැඩ කරපු හෝටලේ අයිති උනේ ශර්මා කියලා ඉන්දියන් ජාතිකයෙකුට. ඒක නිසා ඉන්දියන් අය තුන් දෙනෙක් හෝටලේ වැඩ කලා. ඇන්ජලාගෙ සේල්ස් සයිඩ් එක සුපවයිස් කලේ ශංකර් කියල ඉන්දියන් ජාතිකයෙක්. එයා වැඩ අතපසු වෙන එක ගැනයි නිවාඩු ගන්න එක ගැනයි ඇන්ජලාට දවස් කීපයක්ම අවවාද කලා. දවසක් ඇන්ජලාට ඇවිල්ල හමුවෙන්න කියලා ශංකර් එයාගේ සෙක්‍රටරි මගින් පනිවිඩයක් එවලා තිබුනා.  ඇන්ජලාට හොඳටම බයයි එයාගේ රස්සාව නැතිවෙයි කියලා. එහෙම උනොත් තව රස්සාවක් හොයාගන්න කල් යනව විතරක් නෙමෙයි කොලඹ හෝටල් වල කවුරුහරි ගන්නකොට කලින් වැඩ කරපු තැනින් රෙෆරන්ස් ගන්න නිසා වැඩ අතපසුවීම වගේ දේකට අස් කලොත් රස්සාවක් හොයාගන්න සෑහෙන්න අමාරුවෙන බව ඇන්ජලා දන්නවා. ඒක නිසා ඔක්කොම තිබුන වැඩ ටික කම්ප්ලීට් කරලා කියපු දවසට මිස්ටර් ශංකර්ව හම්බුවෙන්න ගියා. හම්බුවෙන්න කියලා තිබුනේ 2.30 ට උනාට 2 වෙනකොට ඇන්ජලා ශංකර් ගේ කාමරේ ගාවට ගිහිල්ලා සෙක්‍රටරිට කථා කලා. එයා ඉන්ටකොම් එකෙන් ශංකර්ට කිව්වා ඇන්ජලා ඇවිත් ඉන්නවා කියලා. ටිකක් වෙලා ඉඳන් ඉන්නකොට  සෙක්‍රටරි කිව්වා “මිස්ට ශංකර් එන්න කියනවා, කාමරේ ඇතුලට යන්න” කියලා. ඇන්ජලාගෙ පපුව ඩිග් ඩිග් ගාල ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. ටික වෙලාවක් ආ  ගිය විස්තර කථාකරපු ශංකර් ඇන්ජලාගෙ වැඩ ගැන කථා කලා. ඊට පස්සේ එයා කිව්වා ගොඩක් වැඩ අතපසු උන නිසා මැනේජ්මන්ට් එක ඇන්ජලාට මාස තුනක පඩි දීල අස් කරන්න තීරණය කලා කියලා. ඇන්ජලාට හොඳටම ඇඬුනා. එයා අඬන ගමන් එයා ඉන්න තත්ත්වය ශංකර්ට විස්තර කලා. රස්සාව නැති උනොත් ඉඩම් දෙකම සින්න වෙනවා විතරක් නෙමෙයි අම්මව බලාගන්න බැරිවෙන එක ගැනත් කිව්වා. ශංකර් කිසි දෙයක් නොකියා ඇන්ජලා කියන දෙවල් අහගෙන හිටියා. ටිකක් කල්පනා කර කර හිටපු ශංකර් එයාට කරන්න පුලුවන් එකම දේ තව රස්සාවක් හොයාගන්නකන් මාස හතරක් වැඩ කරන්න දෙන එක විතරයි කියලා කිව්වා. ටික වෙලාවක් එයාගේ මේසේ දිහා බලාගෙන කල්පනා කරපු ශංකර් එක පාරටම මොකද්ද මතක් උනා වගේ “මගේ වයිෆ් අපි ඩුබායි වල ඉන්න කොට වැඩ කරපු තැන වේකන්සි එකක් තියෙනවා කියලා කියනව මතකයි”. “ගයත්‍රිත් හොස්පිටැලිටි සේල්ස් ෆීල්ඩ් එකේ”. “මම ලංකාවේ අනික් හෝටල් වල කට්ටිය ගැන එච්චර දන්නෙ නැති නිසා මට පුලුවන් ඒ ඩුබායි වල ජොබ් එක ඔයාට සෙට් කරන්න පුලුවන්ද කියලා බලන්න” කියලා කිව්වා.   “අනික ඒ වගේ ජොබ් එකකින් ඔයාට ඔය ණය ටික ඉක්මන්ට ගෙවා ගන්න පුලුවන් වෙයි” කියලා ශංකර් කිව්වා. මේ මිනිහා ඉන්දියන් කාරයෙක් උනත් හරි කරුණාවක් තියෙනවා කියලා ඇන්ජලාට හිතුනා. “අනේ මිස්ට ශංකර්  ඔයාට ගොඩක් ස්තූතියි මට කොහොම ස්තූති කරන්නද කියලා තේරෙන්නේ නැහැ කියලා”  කිව්වා. “ඔයාට කරන්න පුලුවන් එකම දේ මගේ වයිෆ්ගෙ නම තියාගෙන මෙහෙ වගේ නැතුව හරියට වැඩ කරන එකයි” කියලා ශංකර් හිනාවක් මවාගෙන කිව්වා. “තව එකක් ඒ කම්පැනිය අයිති මැඩම් හරි නපුරු කෙනෙක්, වැඩ කරන අයට හරි වසයි කියලා මගේ වයිෆ් කියලා තියෙනවා”. “හැබැයි හොඳට වැඩ කලොත් හොඳට ගෙවනවා කියන එකනම් මම දන්නවා” කියලා ශංකර්  කියාගෙන ගියා.

ඩුබායි ගමන

සුමාන තුනකට විතර පස්සේ ශංකර් කිව්වා ඩුබායි ජොබ් එකේ වැඩේ හරි ඒගොල්ල සේල්ස් එක්කෙනෙක් ගන්න යනවා කියලා. එයා කිව්ව ඇන්ජලාට එයාගෙ සල්ලිවලින් ඩුබායි වලට යන්න වෙනව කියල. එයාව තෝරගත්තොත් ටිකට් එකේ සල්ලි ආපහු ගන්න පුලුවන් වෙයි කිව්ව. පුලුවන් තරම් ඉක්මන්ට යන්න පුලුවන් නම් හොඳයි  කියලත් කියලා. ඇන්ජලාට ඒක සතුටු ආරංචියක් උනත් ඒකත් එක්ක එන ප්‍රශ්න ගැන කල්පනා කරන්න උනා. ඩුබායි වලට යන්නයි එහෙ දවස් කීපයක් ඉන්නයි සල්ලි හොයාගන්න වෙනව. ඒ වගේම අම්මව බලාගන්න කවුරු හරි ලෑස්ති කරන්න වෙනව. ඒවගේම එහාට යන්න මේ රස්සාවෙන් අයින්වෙන්න වෙනවා. වැරදිලාවත් ජොබ් එක හරි නොගියොත් හිටියටත් වඩා අමාරුවක වැටෙනව කියන එක ඇන්ජලාට තේරුනා. ඇන්ජලා සාමාන්‍යයෙන් අභියෝගයකට  මූණ දෙන්න ශක්තිය තියෙන කෙනෙක්. ඒක නිසා එයා තීරණය කලා ඩුබායි ජොබ් එකට උත්සාහ කරන්න. ශංකර්ට කියලා දවස් දෙකක් නිවාඩු ඉල්ල ගත්ත ඇන්ජලා මාතරට ගිහිල්ලා අම්මව බලාගන්න කෙනෙක් හොයාගත්තා. එයා දුරින් අම්මට නෑදෑ වෙන කෙනෙක්. ඊට පස්සේ අම්මගේ යාලුවෙක් උන රම්‍යා ආන්ටි ගෙන් ලක්ශ තුනක ණයක් ඉල්ලගත්තා. ඩුබායි වල රස්සාවකට යන්න කිව්වම  රම්‍යා ආන්ටි සල්ලි දුන්නා. හැබැයි "අනේ දුවේ මේ සල්ලි වලින් තමයි මම ජීවත් වෙන්නේ ඒක නිසා පුලුවන් ඉක්මනින් ගෙවන්න කියලා” කිව්ව. ශංකර් ඇන්ජලාට එන්ට්‍රි වීසා එකක්, ටිකට් එක ගන්න වගේ දේවල් වලට ඔෆිස් වෙලාවේ යන්න ඉඩ දුන්නා. එයා ඇන්ජලාට එච්චර ගනන් නැති අල් බශ්‍රා වල ටයිම් ටොපෑස් හොටලේ ස්ටුඩියෝ අපාර්ට්මන්ට් එකක් දවස් හතකට බුක් කලා.

අම්මව මාතර දාල එහෙදි පාවිච්චි කරන්න පුලුවන් වෙයි කියල හිතන ඇඳුම් කීපයකුත් අරගෙනෙ ඇන්ජලා ඩුබායි යන්න පිටත් උනා.ඒක ඇන්ජලා ගුවන් යානයක ගිය පලවෙනි අවස්ථාව. ගොඩක් අයට ඒක සුන්දර අත්දැකීමක් උනත් රස්සාව, මුදල් තත්වය, අම්මා වගේ සංකීර්ණ ප්‍රශ්ණ කීපයක එරිල හිටපු ඇන්ජලාට ඒක තවත් සාමාන්‍ය අත්දැකීමක් විතරයි. ඩුබායි වලදි ඉමිග්‍රේශන් එකෙන් ගොඩක් ප්‍රශ්ණ අහල තමයි එන්ට්‍රි පර්මිට් එක දුන්නෙ.  ඩුබායි එයා පෝට් එකයි ඒකෙ තියෙන ඩියුටි ෆ්‍රී සාප්පු දැක්කම ඇන්ජලාට පුදුමයි මෙච්චර වියදම් කරන්න සමහර මිනිස්සුන්ට මුදල් තියෙන එක. ඇන්ජලාට තේරුණා එයාට නම් කවදාවත් ඒ වගේ තත්ත්වයකට එන්න ලැබෙන්නෙ නැහැ කියලා. එලියට ඇවිල්ල ටයිම් ටොපෑස් හොටලේට යන්න ඇන්ජලා ටැක්සියකට ගොඩ උනා. ටැක්සියෙ යන ගමන් එයා දැකපු බිල්ඩිං ප්‍රමාණයත් වාහන ගැනත් ඇන්ජලාට පුදුමයි. හරියට දුප්පතුන් කවුරුවත් නැති රටක් වගේ. සමහර වාහන මහ විශාල ඒවා. සාමන්‍ය කාර් එකක් වගේ දෙගුනයක් විතර විශාලයි උසයි. කොහොමහරි විනාඩි 20 කින් විතර ටැක්සිය හෝටලේ ලඟට ආවා. දිරාම් 25 ක් උන බිල ගෙවල බෑග් එකත් අරගෙන ඇන්ජලා හෝටලේට ගියා. කොලඹ හෝටලේක වැඩ කරල තියෙන ඇන්ජලාට මේ හෝටලේ එච්චර වෙනසක් දැනුනේ නැහැ. ඒ වුනාට ඇඳේ වාඩි උනාම නම් තේරුණේ ඉන්ටෙර්කොන්ටිනෙන්ටල් එකට වඩා ඇඳවල් හරිම සුවපහසුයි කියලා. ආපු ඇඳුම් පිටින්ම එයා ඇඳේ ඇලවුනා. හෝටලේ අමුත්තක් නැතිඋනත් මේක ඇන්ජලා සල්ලි ගෙවල හෝටල් කාමරේක ඉන්න පලවෙනි අවස්ථාව. එයාට හිතුනා මේ කාමරේ මොන මොන වගේ අය මීට කලින් ඉන්න ඇත්ද කියලා. හොඳ මිනිස්සු, නරක මිනිස්සු, පෝසත් අය, එච්චර පෝසත් නැති අය ඒ හැමෝම මේ කාමරේ ඉඳල ඇති කියලා එයාට හිතුණා. ඒ වුනාට අද මේ කාමරේ මාතර පිඹුරණ ඇන්ජලා සූරියසිංහගෙ වාසස්ථානය කියලා හිතුව.

ඇන්ජලාට යන්න තිබුනෙ අල් ගුබයිබා (Al Gubaiba) මෙට්‍රෝ ස්ටේශන්  එක කිට්ටුව තියෙන ඔෆිස් එකකට. කොහොම හරි පාර හොයාගෙන කියපු වෙලාවට විනාඩි පහළවක් තියෙද්දි ඇන්ජලා ඔෆිස් එකට ආවා. රෙසෙප්ශන් එකේ හිටපු ගෑනු කෙනා ඇන්ජලා එන බව කලින් දැනගෙන හිටියා වගේ “මැඩම් ඔයාට කථා කරයි” කියල ඉඳගෙන ඉන්න කිව්වා. ඔෆිස් එක තිබුනෙ තට්ටු හතලිහක් විතර උස බිල්ඩිං එකක තිස් වෙනි තට්ටුවෙ. ඇන්ජලා ඉඳගෙන හිටපු තැනට රශීඩ් පෝට් එකයි, හාබර් එකයි ලස්සනට පේනවා.  ටික වෙලාවකින් ඒ ගෑනු කෙනා ඇන්ජලාට අතින් සඥා කරල කිව්වා ඇතුලට යන්න කියලා.  ඇන්ජලාගේ ඉන්ටවිව් එක හොඳට ගියා. මැඩම් රස්ඩාන් කිව්වා “ගයත්‍රි රෙකමෙන්ඩ් කරපු කෙනෙක් හොඳ වෙන්න ඕන” කියල. “ඒක නිසා එම්ප්ලෝයිමන්ට් වීසා එක හරියනකල් කැසුවල් විදිහට ඊලඟ සඳුදා ඉඳලා වැඩට එන්න” කියලා. ඇන්ජලා දන්නව ගයත්‍රි කියන්නෙ ශංකර් ගෙ වයිෆ් කියලා. මාසෙකට පඩිය දිරාම් 1000 ක්, ඒ කියන්නෙ ලංකාවේ සල්ලි වලින් රුපියල් ලක්ෂයක් විතර.  මැඩම් රස්ඩාන් කිව්ව හොඳට වැඩ කරගෙන ගියොත් අවුරුද්දකින් පඩිය දෙගුණ කරගන්න පුළුවන් කියලා. හරිම සන්තෝසෙන් එලියට ආව ඇන්ජලා අපාට්මන්ට් එකට යන්න කලින් ශොප් එකකට ගිහිල්ලා ඔෆිස් අඳින්න ඇඳුම් සෙට් දෙකක් ගත්තා. එකක් ශල්වාර් කමීස් එකක් අනික් එක කොට්න් කලිසමකුයි ඉන ගාවට එන බ්ලයුස් එකකුයි. දෙකටම දිරාම් 90 ක් ගියා. දැන් ලොකු පඩියක් තියෙන රස්සාවක් තියෙන නිසා එයාට ලෝබ හිතුනෙ නැහැ. ෆෝන් කාඩ් එකක් අරගෙන අම්මාට කෝල් එකක් දීල හොඳ ආරංචිය කිව්වා. අම්මටත් හරිම සංතෝසයි. ඩුබායි ගැන උඩින් පල්ලෙන් විස්තර ටිකක් කියලා කෝල් එක ඉවර කරලා අලුතෙන් ගත්ත ඇඳුම් ඇඳල හැඩ බලන්න පටන් ගත්තා.

අලුත් රස්සාව

ඊට දවස් හතරකට පස්සේ ඇන්ජලා මැඩම් රස්ඩාන් ගාව රස්සාවට ගියා.ආසාවෙන් සහ ආඩම්බරයෙන් අලුත් රස්සාවට ගියාට ඇන්ජලාට වැඩ ටික කරගන්න ලේසි උනේ නැහැ. ඊට කලින් ඒ ජොබ් එක කරපු කෙනා ඇන්ජලා එන්න ඉස්සර කල් දෙන්නෙ නැතුව අස් වෙලා ගිහින්. ඩුබායි වල හෝටල් , එවයේ කන්ටැක්ට්ස්, පාරවල් වල නම්, වගේ දේවල් අලුත් නිසා සාමාන්‍යයෙන් විනාඩි පහලවක වැඩකට ඇන්ජලාට පැයක් විතර ගියා. දෙවෙනි දවස වෙනකොට වැඩ ගොඩක් ගොඩහැහිලා තිබ්බා. කස්ටමර් කම්ප්ලේන් ඇවිල්ලද කොහෙද මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලාගේ මේසේ ගාවට ඇවිල්ල  “ඔක්කොම වැඩටික අද කීය වෙනකම් හරි ඉඳල ඉවරකරන්න” කියලා අණ කරල ගියා. ඇන්ජලා දන්නව ලංකාවෙත් සමහර ප්‍රයිවට් සෙක්ටර් කම්පැනිවල අලුතෙන් ආව කියන එක වැඩ පරක්කුවෙන්න එක්ස්කියුස් එකක් නෙමෙයි කියලා. ඒකනිසා වැඩ ටික ඔක්කොම ඉවරවෙනකන් එදා වැඩකරන්න ඇන්ජලා තීරණය කලා.

එදා රෑ 8.30 විතර සෙකියුරිටි එකෙන් ඇවිල්ල කිව්ව ඒගොල්ලන්ගෙ ඉමර්ජන්සි එකකට ඔක්කොම පොයින්ට්ස් විත්ඩ්‍රෝ වෙනව ඒක නිසා ඇන්ජලාට ඕෆ් වෙලා යන්න කියලා. ඇන්ජලා කිව්ව මැඩම් රස්ඩාන්ට කියන්න කියලා. ඊට විනාඩි පහලවකට පස්සේ ආයිමත් ආව ආරක්ශක නිලධාරියා කිව්ව යතුරු ඇන්ජලාට දීල ඒගොල්ලොන්ට යන්න කියලා මැඩම් කිව්ව කියල. ඇන්ජලාට හරි සන්තෝසයි එයාව මැඩම් මෙච්චර ට්‍රස්ට් කරන එක ගැන. එයා රෙස්ප්ශන් එකට ගිහිල්ල ආරක්ශක නිලධාරියා ගියාට පස්සේ දොර වහල ආයිමත් ඇවිල්ල වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා. රෑ දහයමාර විතර වෙනකොට වැඩ ඉවර කරපු ඇන්ජලා ඔෆිස් එක වහලා ගෙදර ගියා.

පහුවෙනිදා වැඩට එනකොට ඇන්ජලාට බහින්න ඕන මෙට්‍රෝ ස්ටේශන් එක මිස් වෙලා එයා බැස්සේ ඊලඟ එකෙන්. ටැක්සියක් හොයාගන්න බැලුවත් ඔක්කොම ටැක්සි ඒ වෙලාවට බිසී. ඒකනිසා ඇන්ජලා පයින්ම ඔෆිස් එකට ආවා. එයා එනකොට උදේ නමයත් පහුවෙලා. එයා එනකොට ස්ටාෆ් එකේ විස්සක් විතර රෙසෙප්ශන් එකෙන් පිට හිටියා. කට්ටිය ඇන්ජලාව තාම දන්නේ නැතිනිසා එයාට හරි චකිතයක් ආවා. ඒ එක්කම මැඩම් රස්ඩාන් “කෝ ඩුප්ලිකේට් යතුර හම්බූනාද” කියාගෙන එතෙන්ට ආවා. එයා ඇන්ජලා දැක්ක ගමන් එයාට බැනගෙන බැනගෙන ගියා “වගකීමක් හරියට ඉෂ්ට කරන්න බැරි පිස්සියක්” කියලා. එහෙම කියලා ඇන්ජලාගෙ තට්ටමට අතින් දෙකක් ගැහැව්වා. ඒක දැකපු අනික් ස්ටාෆ් එකේ අය හිනාවෙන්න පටන් ගත්තා. ඇන්ජලාට ඇඬුම් ආවත් තද කරගෙන ආරක්ශක නිලධාරියා කලින් දවසේ පෙන්නපු විදිහට දොරවල් ටික ඇරියා. මැඩම් රස්ඩාන් ඇතුලට යන ගමන් “ඇන්ජලා මෙහාට එනවා” කියාගෙන ඔෆිස් එක ඇතුලට ගියා. එයාට ඇහුණා  කවුරුහරි එක්කෙනෙක් “ලේට් මෝනිං ඩෝස්” කියල කියනවා. ඒකෙ තේරුම ඇන්ජලාට තේරුණේ නැහැ. හැබැයි අනික් අය ආයිමත් ඒකට හිනාවෙන්න පටන්ගත්තා. ඇන්ජලා, මැඩම් රස්ඩාන් පස්සෙන් ගියා. කාමරේට ගිය මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලාව කාමරේ ඇතුලට අරගෙන “වගකීමක් දුන්නම හරියට කරන්න ඉගෙන ගෙන නැත්ද” කියල අහන ගමන් එයාගෙ වම් අතින් ඇන්ජලාගෙ වම් අත ඇදගෙන අවුරුදු දහයක දඟ පොඩි ලමයෙකුට දඬුවම් කරනව ආයිමත් තට්ටම් වලට දකුණු අතින් ගහන්න පටන් ගත්තා. අතින් ගැහැව්වට ඇන්ජලාට හිතුනෙ පොල්ලකින් ගහනවා වගේ. ඒ තරම්ම මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ අත හයියයි. ඇන්ජලාට එයා පරක්කු උන හේතුවවත් නොඅසා මෙහෙම පොඩි එකෙකුට වගේ ගහන එකත් අනික් අය ඉස්සරහ රෙසෙප්ශන් එකේදි ගහල වෙච්ච ලැජ්ජාවත් එක්ක තද තරහක් ආවා. එයා මැඩම් රස්ඩාන්ට බනින්න පටන්ගත්තා. අන්තිමට “මේ ජොබ් එක තමුසෙම තියා ගන්නවා” කියලා දොරත් ඇරගෙන එලියට ආවා. එතකොට එලියෙ හිටපු කට්ටිය අමුතු සතෙක් දිහා බලනව වගේ ඇන්ජලා දිහා බැලුවේ.  ඇන්ජලා ඔලුව කෙලින් කරගෙන ඔෆිස් එකෙන් පිටවෙලා එලියට ආවා. එලියෙ තිබුන ඕපන් රෙස්ටොරන්ට් එකක පුටුවක වාඩිවෙලා ඇන්ජලා අඬන්න පටන් ගත්තා. යන එන අය එයා දිහා බලන්න පටන් ගත්තු නිසා එයා මෙට්‍රෝ ස්ටේශන් එකට ඇවිදගෙන ගිහින් ආයිමත් ගෙදර ගියා.

ආපහු යන්නද?

අපාර්ට්මන්ට් එකට ඇවිත් ටික වෙලාවක් ගියාම ඇන්ජලාට තරහ නිමිලා  එයා දැන් ඉන්න තත්ත්වේ බරපතලකම ඔලුවට එන්න පටන් ගත්තා. කොච්චර අමාරුවෙන්ද එයගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයාගන්න මෙහාට ආවේ කියලා එයාට මතක් උනා. දැන් ලංකාවේ රස්සාවත් නැහැ. මාතර ගෙදර ලෝන් එකයි, ගමගේ මුදලාලිගෙ උගසයි, ආන්ටි රම්‍යා ගෙන් ගත්ත ණයයි ඔක්කොම එහෙමම නේද කියලා හිතුණා.

ඇන්ජලා ගාව දැන් ඉතුරුවෙලා තියෙන්නෙ දිරාම් 900 ක් විතරයි. ඒක තියෙනකන් විතරයි එයාට ඩුබායි වල ඉන්න පුළුවන්. ඒවගේම එයාගේ විසිට වීසා (visitor visa) එක මාසයකින් ඉවරවෙනවා. ඒක අළුත්කරගන්න පුළුවන් උනත් ඒකට දිරාම් 500 ක් විතර වියදම් කරන්න වෙනවා. රස්ඩාන් නෝනාගෙ ජොබ් එක තියා ගත්තනම් මේ කරදර මොකවත් නැහැ කියලා ඇන්ජලාට හිතුන වාර අනන්තයි. ඇන්ජලා තීරණය කලා ආපහු ලංකාවට ගිහින් දන්නා අයට කියලා මොකක් හරි ෆීල්ඩ් එකක රස්සාවක්  හදාගන්න. ඒ උනාට  ඇන්ජලා දන්නව ඒ රස්සාවෙන් කවදාවත් හෝම් ලෝන් එක ගෙවන්නවත් අනික් ණය ගෙවන්නවත් බැහැ කියලා. ඒ උනාට සල්ලි අතේ නැතිව ඇන්ජලාට ඩුබායි වල ඉන්නත් බැහැ ඒ වගේම වීසා එක ඉවර උනොත් කොහොමත් යන්නම වෙනවා. ඊට වඩා හොඳයි දැන්මම ලංකාවට ගිහින් මේ සල්ලි ටික හරි ඉතුරු කරගන්නව කියලා ඇන්ජලාට හිතුණා. එයා අපාර්ට්මන්ට් බිල්ඩිං එකෙන් පල්ලෙහාට ඇවිල්ලා දිරාම් 5 කට ෆෝන් කාඩ් එකක් ගත්තා. බඩගිනි නිසා ඩෙලි එකෙන් වෙජිටේරියන් සැන්ඩ්විච් එකකුයි ඔරේන්ජ් ජූස් එකකුයි අරගෙන ආයිමත් අපාට්මන්ට් එකට ගියා. කෑවයින් පස්සෙ නිදි මතක් දැනුණ නිසා ටිකක් ඇඳේ ඇලවුනා. දන්නෙම නැතුව ඇන්ජලාට නින්ද ගියා. හීනෙන් එයාට පෙනුනා තාත්තා ඉන්න කාලේ අම්මයි ඇන්ජලායි හරි සැහැල්ලුවෙන් හිටපු විදිහ. හවස හයට විතර තමයි ඇන්ජලාට ආපහු ඇහැරුණේ. වොශ් එකක් අරගෙන සාලෙට ඇවිත් සෙටි එකේ ඉඳගෙන ආයිමත් කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා. සඳුදාට කලින් ලංකාවට ෆ්ලයිට් එකක් ගත්තොත් ඊලඟ සුමානෙට අපාට්මන්ට් එකට ගෙවන්න වෙන්නෙ නැහැ කියලා ඇන්ජලාට මතක් උනා. දැන් ට්‍රැවල් ඒජන්ට්ට කථා කරන්න පරක්කු වැඩියි. හෙට සිකුරාදා නිසා ඩුබායි වල අයට නිවාඩු දවසක්.  සෙනසුරාදා උදෙන්ම ට්‍රයි කරලා ඉරිදා යන්න හදාගන්න පුළුවන් නිසා ඒක එච්චර ප්‍රශ්ණයක් විදිහට ඇන්ජලාට හිතුනේ නැහැ. ඇන්ජලාට හිතුනා අම්මට කථාකරලා එයා ආපහු ලංකාවට එන විත්තිය කියන්න.  රස්ඩාන් මැඩම්ගේ ඔෆිස් එකේ ජොබ් එක ලැබුණ දවසේ කථා කලාට පස්සේ එයා අම්මට කථා කරල තිබුනේ නැහැ. ජොබ් එක නැතිඋනා කියලා කිව්වම අම්මට දුක හිතෙන නිසා වෙන මොකක් හරි හේතුවක් කියන්න ඕන කියලා හිතුවත් එහෙම කියන්න හේතුවක් ඇන්ජලාගෙ ඔලුවට ආවේ නැහැ. කෝකටත් කමක් නැහැ කියලා අම්මගේ ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ ඩයල් කලා.

දහ පාරක් විතර රිංස් ගියත් අම්ම උත්තර දුන්නේ නැහැ. එක අතකට ආන්සර් කරපු නැති එක හොඳයි කියල හිතුනත් ඇන්ජලා ආයිමත් ඩයල් කලා. එතකොට අම්මා ආන්සර් කලා. "කොහොමද මගෙ පුතේ" කියලා අම්මා ආදරෙන් ඇහැව්වාම ජොබ් එකේ ප්‍රශ්ණේ පස්සේ කියනවා කියලා ඇන්ජලා හිතුවා. ඇන්ජලාගෙ අම්මා ජොබ් එක ගැන මොනවත්ම ඇහැව්වෙ නැහැ.  අම්මාගේ කටහඬ වෙනදාට වඩා අමුතුයි කියලා ඇන්ජලාට හිතුණා. හරියට බයකින් කථා කරනවා වගේ. ඒ ඇයි කියලා ඇන්ජලා ඇහැව්වම "මොනවත් ප්‍රශ්ණයක් නැහැ මගෙ පුතේ" කියලා අම්මා කිව්ව. එයාගේ හිතේ තියෙන ප්‍රශ්ණ පැත්තකින් තියලා අම්මව පොඩ්ඩක් සතුටු කරන්න ඕන කියලා ඇන්ජලා හිතුවා. "අම්මෙ මම හොඳින් ඉන්නව මෙහේ ඒඋනාට අම්මගෙ කෑම වගේ මෙහෙ කෑම කිසි රහක් නෑ" කියල අම්මට කිව්ව. "අනේ උඹ බඩගින්නේ ඉන්නවද දන්නෙ නැහැ" කියල අම්ම කිව්ව. “අනේ නැහැ අම්මෙ මම එහෙම බඩගින්නේ ඉන්නනවද?” .“මට මේ ලඟ ඉන්න ලංකාවෙ යාලුවෙක් කෑම ගොඩක් හදල එව්ව” කියලා අම්මගේ හිත සතුටු කරන්න ඇන්ජලා බොරුවක් කිව්ව. අම්ම ටිකක් වෙලා සද්ද නැතුව ඇන්ජලා කියන දේවල් අහගන හිටිය. ඊට පස්සේ නිකන් තටම තටම වගේ "අනේ මගෙ පුතේ මම මේව කියන එක හරිද දන්නෙ නැහැ, ගමගේ මුදලාලි කියනවා පොල්හේන ඉඩම බේරගන්න කියලා”. “මම ඒක එයාට ලියාගන්න කියලා කියන්නයි හිතුවේ”. “ඒකට උඹේ විරුද්ධකමක් නැහැනේද?” කියලා ඇහැව්වා.  පොල්හේන ඉඩම අම්මට පරම්පරාවෙන් හම්බුවෙච්ච එකම දේපල. ඒකට එයා කොච්චර ආසද කියල ඇන්ජලා දන්නව. ඒක ඇන්ජලා බඳිනකොට දෑවැද්දට අම්මගෙන් දෙනව කියලා තමයි ඇන්ජලා පොඩි කාලේ ඉඳලම අම්ම කියන්නෙ. එහෙම කිව්වෙ හරි ආඩම්බරේකින් කියලා ඇන්ජලා දන්නව. ඒ ඉඩම විකුණන්න ඉඩ දෙන්න ඇන්ජලාට හිත දෙන්නෙ නැහැ. ඇන්ජලාට ඇඬුම් ආවෙ ඉබේටම. “එපා අම්මෙ එපා, ඒක විකුණන්න දෙන්න එපා, මම කොහොම හරි ඒක බේරගන්න සල්ලි එවන්නම්, අනේ අම්මෙ ඒක විකුණන්න නම් දෙන්න එපා” කියලා ඇන්ජලාට කියවුනා. “අනේ මගෙ පුතාට දෙයි හාමුදුරුවන්ගෙම පිහිටයි” කියලා අම්ම කිව්වෙ අලුත් පණක් ආව වගේ. තව ගමේ විස්තර කතා කරල කෝල් එක ඉවර කරපු ඇන්ජලාට අම්මට කියපු දේ බරපතලකම තේරුම් ගියේ එතකොටයි.  ටිකක් කල්පනා කරපු ඇන්ජලා හිත තද කරගෙන ආයිමත් රස්ඩාන් මැඩම් ගාව රස්සාව ඉල්ලගන්නව කියලා හිතුවා. ඒ උනාට රස්ඩාන් මැඩම්ට හොඳටම බැනල එලියට ආපු නිසා ඇන්ජලාට හරි ලැජ්ජයි ආයිමත් එයා ගාවට ගිගින් පින් සෙන්ඬු වෙන්න. එහෙම හිතනකොටම අම්මගේ ඉඩම ගැන ආයිමත් ඔලුවට ආවම ලැජ්ජාව පැත්තක තියලා ආපහු ලංකාවට යන එක අතෑරලා කොහොමහරි රස්සාව ගන්නව කියලා ඇන්ජලා හිතුවා.

ආපහු රස්සාව ලැබීම

ඇන්ජලා සෙනසුරාදා උදේ මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ ඔෆිස් එකට කෝල් එකක් ගත්ත.  එහා පැත්තෙන් ආන්සර් කරනකොටම ඇන්ජලා කෝල් එක කට් කරා. ටික වෙලාවකින් ඉන්කමින් කෝල් එකක් ආව. බලනකොට ඔෆිස් එකෙන්. කතා කරපු එක්කෙනා කිව්ව ඒ නම්බර් එකෙන් කෝල් එකක් ඇවිත් කට් උනා කියලා. ඇන්ජලා හිතට හයිය අරගෙන කිව්ව එයා ඇන්ජලා කියලා. එතකොටම අනිත් පැත්තෙ හිටපු කෙනා 'හාලෝ ඇන්ජලා" කියලා ගොඩක් කල් ඉඳන් දන්න කෙනෙක් වගේ කථා කලා. එයා කිව්ව එදා සිද්ධියෙන් පස්සේ ඇන්ජලාව දන්නෙ නැතිකෙනෙක් ඔෆිස් එකේ නැහැ කියලා. මැඩම් රස්ඩාන්ටත් ෆයිට් එකක් දෙන්න පුලුවන් ගට්ස් තියෙන කෙල්ලෙක් කියලලු කට්ටිය ඇන්ජලා ගැන කථාවෙන්නෙ . ඇන්ජලාට ලොකු විශ්වාශයක් ආවා ඒ කථාවෙන්. එයා ඇහුව ආයිමත් ජොබ් එක ඉල්ලුවොත් මැඩම් කන්සිඩර් කරයිද කියල. "අනේ ප්ලීස් ඔයා ආපහු එන්න”. “අපි ඔක්කොම ඔයාට සපෝට්”. “ඔයාට ලොකු ෆෑන් ක්ලබ් එකක් දැන් හැදිල”. “ඔයා හා කිව්වත් නැතත් අපි කියනවා මැඩම්ට ඔයා එන්න කැමතියි කියලා”. “හැබැයි ඉතින් මැඩම්ගෙ නැති උන තත්වය ගන්න ඔයාට ගහයි වේවැලෙන්”.  “ඒක ගනන් ගන්න එපා ඇන්ජලා එයා අපිට හරි ආදරෙයි”. “අනික ඔයා මැඩම්ට බැනපු විදිහට ඔයාට නොගැහැව්වොත් එයාට තැන තියා ගන්න බැරිවෙනවා”. “ඒ උනාට ඒක මොකද්ද ඇන්ජලා අපි ඔක්කොම එයාගෙන් එක එක විදිහට ගුටි කාල තියෙනවා, ඉතින් ලැජ්ජ වෙන්න එපා කෙල්ලෙ, ප්ලීස් ආයිමත් එන්න”. “මම අනිත් අයටත් කියනවා ඔයා එනව කියලා”. “ඔන්න ආයි හිත වෙනස් කරගන්න එපා හරිද?” කියල ගිරවෙක් වගේ කියවගෙන ගියා. ඒ කිව්ව විදිහට ආයි බැහැ කියන්න බැරි හින්ඳා ඇන්ජලා “හා” කිව්ව. “හරි කෙල්ලෙ මම දැම්මම අනිත් අයට කියලා. මැඩම්ටත් කියලා ඔයාට වෙලාවක් අරන් දෙන්නම්” . කියලා ලයින් එක තිබ්බා. ඇන්ජලාට හරිම සතුටුයි. එයාට තිබ්බ එක දෙයක් තමයි මැඩම් ගහපු එකයි අනික් අය හිනා වෙච්ච නිසයි ඇතිඋන ලැජ්ජාව. දැන් අස්ස්‍රීඩා කියපු දේවල් සහ එයා ඒවා කියපු විදිහ නිසා ඒ ලැජ්ජාව අතුරුදහන් උනා.

ඇන්ජලා තරුණ කාලේ තාත්තා එයාට දඬුවම් කලේම නැහැ. අම්මට මොකක් හරි හේතුවක් නිසා ඇන්ජලා එක්ක තරහ ගියාම අතින් හරි අතට අහුවෙන එකකින් හරි එයාගෙ පස්ස පැත්තට ගහනවා. ඒත් වැඩිම උනොත් පාරවල් දෙකයි.   ටිකක් හරි ලොකු දඬුවමකට කියලා කරලා තියෙන්නෙ සත්තුන්ට හිරිහැර කරන්න ගිහිල්ල වෙච්ච දෙයක්. දවසක් ලයිට් තිබුනේ නැති නිසා ගෙදර ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා තිබුණා. ඒක නිසා මේරු ගොඩක් ඉටිපන්දම වටේ කැරකෙන්න පටන්ගත්තා. ලයිට් එනකන් තාත්තයි අම්මයි ඇන්ජලායි මේසෙ ඉඳගෙන කථා කර කර හිටියෙ. ඇන්ජලා ලයිට් යන්න කලින් නව කථා පොතක් කියවමිනුයි හිටියෙ. ලයිට් ඇවිල්ල ආයිමත් පොත අතට ගන්නකොට ඒකෙ මේරු දෙන්නෙක් වහල හිටිය. ඇන්ජලා කලේ ඉටිමන්දම අරන් උන්දෙන්න උඩට ඉටි කිරි දාන එක. මේක දැක්ක අම්මට ඉවසුම් නැතුව ගියා. එයා සත්තුන්ට හිරිහැර කරනවට විරුද්ධ කෙනෙක්. “මෙහෙවරෙන් උඹට ඉටි කිරි දාල පෙන්නන්න” කියපු අම්ම ඉටිපන්ඳම අරගෙන ඇන්ජලාව කනෙන් ඇදගෙන කාමරේට ගිහිල්ල ඇඳ උඩට ඉන්න තල්ලු කලා. ඇඳ උඩ ඇන්ජලාව මූන පල්ලෙහාට හිටින්න පෙරලපු අම්ම ගවුම උඩට ඇදල යට කලිසම පහත් කරල තට්ටම් දෙක උඩට ඉටි කිරි දාන්න පටන් ගත්ත. අත් දෙකෙන් තට්ටම වහගන්න හදනකොට අම්ම අත්  වලටත් ඉටි දාල අත් දෙක ඇන්ජලාගෙ පිටිපස්සට තියල තද කරගෙන ඉටිපන්ඳමෙන් භාගයක් විතර ඉවරවෙනකන් තට්ටම පුරාවට ඉටි දැම්ම. ඉටිපන්ඳම නිවපු අම්ම ඒක ඇඳ උඩට දාල අතින් ඇන්ජලාගෙ නිරුවත් තට්ටම් අතින් දෙකට පාරවල් කීපයක් ගැහුවා. හැබැයි ඊට පස්සේ නම් ඇන්ජලා කිසිම සතෙකුට හිරිහැර කරන්න ගියේ නැහැ. ඒ සත්ව කරුණාවට වඩා අම්මට තියෙන බයට.

ඒ උනාට ඇන්ජලාට ඉස්කෝලෙදි නම් වේවැල් පාර වැදිල තියෙනවා. ඇන්ජලාගේ තියෙන දඩබ්බ්කර කම පොඩි කාලෙත් තිබුනා. ගෑණු ලමයි කියල නෑ ඉඳල හිට ගුටි කෙලිත් යනවා ඉස්කෝලෙදි. එහෙම එකක් උනානම් ගොඩක් විට ඒවට නායකත්වය දුන්නෙ ඇන්ජලා. ඒ ප්‍රශ්ණ ගොඩක් විසඳෙන්නෙ ගහගත්තු ඔක්කොටම ප්‍රින්සිපල් මැඩම් මේසේ අල්ලගන්න කියලා පස්සට දෙන වේවැල් පාරවල් වලින්. ඒක නිසා වේවැල් පාරවල් හය හතක් කන එක ඇන්ජලාට මහ කජ්ජක් නෙමෙයි. මගෙ අතිනුත් වරදක් උනානෙ. ඒක නිසා ගැහැව්වොත් ඒක දරාගෙන ජොබ් එක ගන්නවා කියලා ඇන්ජලා තීරණය කලා.      

පැය භාගයක් යන්න ඉස්සෙල්ල අස්ස්‍රීඩා ආයිමත් කථා කලා. එයා කිව්ව "ගුඩ් නිව්ස් කෙල්ලෙ, මමයි නිලූෆරුයි ගිහිල්ල කොහොම හරි කැමති කරව ගත්තා". "එයා කියනවා ආයිමත් ඔයා ප්‍රශ්ණයක් ඇතිකලොත් අපිටත් එක්කල ගහනවලු". "නිලූෆර් මැඩම්ට පස්ස හරවලා, හා මැඩම් දැන් ගහන්න කිව්වා". “මැඩම්ටත් හිනා. මැඩම් අද දෙකේ ඉඳන් ෆ්‍රී කිව්ව”. “අනේ කෙල්ලෙ කොහොම හරි වරෙන්”. “ගුටි කාල හරි කමක් නෑ අද හවස කවාලි ක්ලබ් (Cavalli Club) එකේ සෙට් වෙමු සෙලිබ්‍රේට් කරන්න, අපේ ට්‍රීට් එක” කියලා කිව්ව. 

ඇන්ජලා ගිහිල්ල මැඩම් රස්ඩාන්ව හම්බු උනා. මැඩම්ගෙ එදා තිබිච්ච නපුරු මූන එදා තිබුනේ නැහැ. මැඩම් කිව්ව ඇන්ජලාව එව්වෙ ගයත්‍රි නිසා එයා ඇන්ජලාට මැඩම් රස්ඩාන්හෙ නීති රීති ඔක්කොම කියන්න ඇති කියලා. මැඩම් කිව්ව අතින් විතරක් නෙමෙයි වැරැද්ද අනුව හොඳට වේවැල් පාරත් කන්න වෙයි කියලා. ඇන්ජලා කිව්ව එයාට අස්ස්‍රීඩා ඒව කිව්ව කියලා. ඇන්ජලා කිව්වා ඒයාගෙන් වෙච්ච වැරැද්දට දඬුවම් කලාට කමක් නැහැ කියලා. මැඩම් කිව්ව ඒක හොඳයි මොකද එතකොට වෙන කාටවත් එයා ඇන්ජලාට ෆේව කලා කියලා කියන්න බැරිවෙන නිසා කියලා.  මැඩම් බෙල් එක ගහලා පියන්ට කිව්ව නිලූෆර්ටයි අස්ස්‍රීඩටයි එන්න කියන්න කියලා. ඒගොල්ලො ඇතුලට ඇවිල්ල මැඩම්ගෙයි ඇන්ජලාගෙයි මූනු දැක්කම දැනගත්තා මැඩම් එයාව ආපහු ගන්න එකඟ වෙලා කියලා. අස්ස්‍රීඩ එයාගෙ අතේ මහපට ඇඟිලි දෙක උස්සලා සුභ පැතුවා. අනේ මැඩම් තැන්ක් යු අපි කියපු දේ ඇහුවට කියල නිලූෆර් කිව්වා. අස්ස්‍රීඩ හිනාවෙවී කිව්ව “අපි අද හවස සෙලිබ්‍රේට් කරනවා මැඩම් අපි ඒව කම්පනි එකේ එක්ස්පෙන්ස් වලට චාජ් කරන්නද?” කියලා ඇහැව්වා.  මැඩම් කිව්ව “ඔව් මම වේවැලෙන් සෙලිබ්‍රේට් කරන්න තමයි හදන්නෙ”. “සෙලිබ්‍රේශන් එක මැදදි මෙයා එදා වගේ පැනල ගියොත් අල්ලගන්න තමයි ඔයගොල්ලන්ට එන්න කිව්වෙ” කියලා. එහෙම කියලා මැඩම්  රස්ඩාන් නැගිටලා අල්මාරියෙන් වේවැලක් එලියට ගත්තා. අස්ස්‍රීඩයි නිලූෆරුයි ඇන්ජලා දිහා බලා කටින් සද්ද එන්නෙ නැතිවෙන්න "සොරි" කිව්වා. ඇන්ජලා හිනා වෙලා "දැට්ස් ඕකේ" කියලා නැගිට්ටා.

ඇන්ජලාට මේසේ සයිඩ් එකෙන් අත් දෙක මේසෙ උඩ තියන්න කියපු මැඩම්, අස්ස්‍රීඩටයි නිලූෆර්ටයි කිව්ව ඇන්ජලාගෙ අත් දෙක අල්ල ගන්න කියලා. "හැබැයි ඇන්ජලා අත් මේසෙන් ගත්තොත් ඒ අත අල්ලන් හිටපු කෙනාට ඊලඟට ගහනවා” කිව්වා. දැන් ඒ දෙන්න ඇන්ජලාගෙ අත දෙක අල්ලගන ඇන්ජලාගෙ මූන පැත්ත බලාගෙන ඉන්නවා. මැඩම් ඇන්ජලාගෙ පිටිපස්සට ගිහින් එයාගෙ බ්ලවුස් එකේ යට උඩට උස්සල එයාගෙ පෑන්ට්ස් වල වාටියට හිරකරා. ආයිමත් ඇන්ජලාගේ වම් පැත්තට ඇවිත් වේවැල ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් දෙකේ මැද්දට තියලා "රෙඩිද" කියලා ඇහැව්වා. ඇන්ජලා "යස් මැඩම්" කියලා කිව්වා. මැඩම් හොඳට ඒම් එක අරගෙන හරියටම තට්ටම් දෙක හරහට හොඳටම රිදෙන්න පාරක් ගැහැව්වා. ඒ පාරෙ සැරට ඇන්ජලා ඉස්සරහට තල්ලුවෙලා කෙලින් උනා. ඇන්ජලාට තේරුනා මැඩම් විහිළුවෙන් හිටියට දඬුවමේ නම් කිසි විහිළුවක් නැහැ කියලා. අනිත් කෙල්ලො දෙන්නට පේනවා ඇන්ජලාගේ මූනෙන් පෙනුන වේදනාව.  ඒ දෙන්නම ආයිමත් රහසින් වගේ ඇන්ජලාට "සොරි" කිව්ව. එදා ඩුබායි මෝල් එකෙන් ගත්ත තුනී කොටන් කලිසම ඇඳගෙන ආපු මෝඩ කම කියලා ඇන්ජලාට හිතුනා.ඒක කොච්චර තුනීද කියනවනම් පෑන්ටිය තියෙන හරිය එහෙම විනිවිද පේනවා. මැඩම්ව ඉම්ප්‍රෙස් කරන්න හොඳට ඇඳගෙන ඇවිත් දැන් කලිසම නැතුව ගුටි කනවා වගේ කියලා ඇන්ජලා කල්පනා කලා. එතකොටම තව හොඳටම සැර පාරක් ඇන්ජලාගේ තට්ටමේ ඉස්සෙල්ල පාර වැදුන තැනට යටින් වදින විදිහට මැඩම් ගැහැව්වා. ඒ පාරටනම් ඇන්ජලාට ආහ්හ්හ්හ්හ්හ්හ්හ්හ්! කියලා කියවුනා. එයාට තේරුනා මැඩම් මේ විදිහට තදින් ගහන්නෙ ඇන්ජලාව එයාටයි එයාගේ වේවැලටයි අවනත කරගන්න කියලා. එහෙම හිතනකොට මැඩම්ගෙ ඊලඟ වේවැල් පාර හරියටම තට්ටමයි කලවයි එකතුවෙන දාරෙට පොඩ්ඩක් උඩින් වැදුනා. ඒකෙ සැරට ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් දෙක උඩට තල්ලු උනා. දැන් ඇන්ජලාට තවත් ඇඬුම් නවත්තගන්න බැහැ. එයා ඉස්කෝලෙ යන ලමයෙක් වගේ දැන් හොඳට අඬනවා.  අස්ස්‍රීඩගෙත් ඇස්වල කඳුලු පිරිලා තිබුණා. නිලූෆර් ඇන්ජලා දිහා බලන්නෙ නැතුව ඇස් දෙක බිමට හරවගෙන හිටියා. ඊලඟට මැඩම් ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් වල මැද හරියට උඩින් වදින්න වගේ සැර පාරක් දුන්නා. ඒ පාර කොච්චර රිදුනද කිව්වොත් ඇන්ජලාට අත් දෙක අහකට ගන්න වගේ යනකොට ඊලඟට අනිත් දෙන්නටත් ගුටි කන්න වෙන නිසා ආයිමත් අත් මේසෙට බරකරගෙන දත් මිටි කාගෙන හිටියා. “මීට පස්සේ මම කියන විදිහට වැඩ කරගෙන ඉන්නවද?” කියලා මැඩම් ඇන්ජලාගෙන් ඇහැව්වා. “ඔව් මැඩම් ඔව්” කියලා ඇන්ජලා උත්තර දුන්නා. “ගුඩ්” කියලා තව හොඳ සැර පාරක් ඇන්ජලාට ගැහැව්වා. ඒ වගේම තව පාරවල් දෙකක් විතර ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් හරහට දුන්න මැඩම් රස්ඩාන් “මීට පස්සේ මාත් එක්ක එකට එක කියාගෙන එනවද?” කියල ඇහැව්වා. “අනේ මැඩම් කවදාවත්ම නැහැ” කියලා ඉකිගහන ගමන් ඇන්ජලා උත්තර දුන්නා. තුනී ලූස් කොටන් කලිසමකින් ඩෙනිම් කලිසමක් වගේ තට්ටම් දෙක හිර කරල  අල්ල ගන්නෙ නැති නිසා ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් දෙක වේවැල් පාර වල සැරට හොඳටම නලියනව වගේ ඇන්ජලාට තේරුණා. “මේ දඬුවම ඔයා මේ ඔෆිස් එකේ වැඩකරන තාක් මතක තියෙන්න ඕන හොඳද?” කියල මැඩම් කියන ගමන් තව ඉස්සෙල්ලා

වගේම සැර පාරක් තට්ටම් වලට ගැහැව්වා. පාරෙ සැර ඇස් තද කරල මිරිකගෙන දරාගත්තු ඇන්ජලා “ඔව් මැඩම්” කියල කිව්ව. තව වේවැල් පාරක් ඇන්ජලාගෙ තට්ටමට ගැහැව්ව මැඩම්  “මේ කරන්නේ එදා ආගියු කරගෙන එලියට ගිය ඔයාව ආයිමත් නිහතමානි කරල ගන්නයි කියන එක තේරෙනවද?” කියලා ඇහැව්ව. ඇන්ජලාගේ එදා තිබුන වීරකම ඔක්කොම මැඩම් එයාගේ පස්ස පැත්තෙන් එලියට අරන් ඉවරයි  කියල තමයි ඇන්ජලාට හිතුනෙ. ඒක නිසා “ඔව් මැඩම් මට තේරෙනව” කියල කිව්වා.  තට්ටම් තව පිට්පස්සට තල්ලුකරන්න කියල කියපු මැඩම් ආයිමත් ඉලක්කෙ අරගෙන තව කිස් කන පාරවල් හතරක් දීලා "ඕ.කේ. දැට්ස් ඉට්" නැවැත්තුවා. ඇන්ජලා මේසෙන් අත් දෙක අරන් හොඳටම ගිනියම් වෙච්ච හොට් ප්ලේට් එකක් වගේ පිච්චෙන තට්ටම් දෙක හයියෙන් අතගාන්න පටන් ගත්තා. “හරි හෙට රෙස්ට් කරල මන්ඩේ ඉඳන් වැඩට් එන්න” කියලා මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලාට කියල එයාට අතට අත දුන්න. පස්සපැත්තෙන් දකුණු අත අරන් මැඩම් එක්ක අතට අත දුන්න ඇන්ජලා ආයිමත් පස්ස පැත්ත අතගාන ගමන් අනික් දෙන්නත් එක්ක කාමරෙන් එලියට ආව. ටික වෙලාවක් බාත් රූම් එකට ගිහින් රෙෆ්‍රෙශ් වෙච්ච ඇන්ජලාව අස්ස්‍රීඩා අනික් කට්ටිය වැඩ කර සයිඩ් එකට අරන් ගියා. ඇන්ජලා එනකොටම අනික් අය අත්පුඩි ගහල පිලිගත්තා. ගොඩක් දෙනෙක් ඇවිත් එයාව හග් කරල පිලිගත්තා. ෆාතිමා ඇවිල්ල හග් එකක් දීල “උඹට පිස්සුද කෙල්ලෙ මෙච්චර තුනී කලිසමක් ඇඳගෙන එන්න ගුටි කන්න වෙනව කියල දැනගෙන?” කියල ඇන්ජලාගෙන් ඇහැව්ව. “මමත් හිතුවේ ඒකතමයි” කියල කියපු අස්ස්‍රීඩා “මේ කලිසමෙන් මේකිගෙ පස්ස දැක්කම මැඩම්ට හිතෙන්න ඇති තට්ටම් වලින් ඩෙවල් චිකන් දාන්න” කියල හිනා උනා.   “කෝ බලන්න” කියලා කියපු ෆාතිමා ඇන්ජලාගෙ කලිසමයි පෑන්ටියයි පල්ලෙහාට ඇද්දා. ඒකට ඇන්ජලාට කිසි ලැජ්ජාවක් හිතුනෙ නැත්තේ කට්ටිය එයාට සලකන්නෙ සහෝදරියකට වගේ නිසා. ඇන්ජලාගෙ තට්ටම පුරාවට තිබුණ වේවැල් පාරවල් ටික දැක්ක කට්ටිය හුස්මක් ඉහලට ඇදගත්තා. ඔක්කොම ඇන්ජලාගෙ හොඳටම රත්වෙලා තිබුණ තට්ටම් දෙක අතගගා වේවැල් පාරවල් ෆීල් කරන්න පටන් ගත්තා. “උස්සගනින් කලිසම  දැන් යන් අපි සෙලිබ්‍රේට් කරන්න” කියලා කියපු  කට්ටිය ඇන්ජලාවත් ඇදගෙනම ඔෆිස් එකෙන් එලියට ගියා. 

අමතක නොවන දඬුවම

ඇන්ජලාට රස්ඩාන් මැඩම් ගෙන් කාපු අමතක නොවෙන වේවැල් කසාය ලැබුනේ එයා ගාව ජොබ් එකට ගිහින් මාස තුනකට විතර පස්සේ. යුරෝපයේ කූනි (kuoni)කියන ප්‍රසිද්ධ සංචාරක සමාගමක ගෙස්ට්ල කට්ටියක් එයා පෝට් එකේදී පිලිගන්න මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලාට භාර කලා. ඒකට හේතුව උනේ ෆ්ලයිට් එක එන්නෙ උදෙ 6 ට නිසාත් එදා උදේ 9 ට මැඩම් රස්ඩාන්ට වෙඩිං එකකට යන්න තිබුන නිසාත්. මේක තනියම ගෙස්ට්ල රිසීව් කරන පලමුවෙනි පාර නිසා එයා ඒක හොඳට කරන්න ඕන කියලා ඇන්ජලා හිතා ගත්තා. ඊට කලින් දවසේ රොඩ්නි කියලා ඇන්ජලාගේ යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර ඩිනර් එකක් තිබුනා. එතන ගොඩක් සංතෝස වෙවී හිටපු නිසා වෙලාව යනවා දැනුනෙම නෑ. කොහොම හරි අපාට්මන්ට් එකට එනකොට උදේ දෙකයි. පැයක් නිදාගෙන ඇහැරෙනවා කියලා නිදා ගත්තු ඇන්ජලා ඇහැරෙන කොට උදේ 7 පහුවෙලා. ඒ කියන්නෙ ෆ්ලයිට් එක ඇවිත් පැයකට වැඩියි. සාලෙට දුවල ගිහිල්ලා ෆෝන් එක අරන් බලනකොට මැඩම් රස්ඩාන් ගෙන් මිස්ඩ් කෝල්ස් 16 ක් තිබුන.  ඇන්ජලාට ආයිමත් කෝල් කරන්න බය නිසා ඉක්මනට වොශ් එකක් අරගෙන ලෑස්තිවෙලා ටැක්සියක් හොයාගෙන එයා පෝට් එකට යන්න පිටත් උනා. කොම හරි ඇන්ජලා එයා පෝට් එකට යනකොට උදේ අටයි. ටැක්සියෙන් බැහැල දුවගෙන එනකොට ඇන්ජලා දැක්කා මැඩම් රස්ඩාන් ගෙස්ට්ලත් එක්ක ටුවර් බස් එක ගාව කථාකර කර ඉන්නවා. වෙඩිං එකට නොගිහින් මැඩම් රස්ඩාන් ගෙස්ට්ලව රිසීව් කරන්න ඇවිත් කියන එක ඇන්ජලාට තේරුනා. ඇන්ජලාව දැක්ක ගමන් මැඩම් රස්ඩාන් “ආ මේ ඉන්නේ මගේ අසිස්ටන්ට්” කියලා ඇන්ජලාව ගෙස්ට්ලට අඳුන්නලා දුන්නා. ඊට පස්සෙ “ග්‍රූප් එක අරගෙන හොටෙල් එකට දාල ඔක්කොම හරිද කියලා බලලා එන්න” කියල ඇන්ජලාට කියල මැඩම් රස්ඩාන් හැමෝගෙන්ම සමු අරගෙන යන්න ගියා.  ඇන්ජලාට හරි පුදුමයි මැඩම් රස්ඩාන්ට පොඩ්ඩක්වත් තරහ ගිහිල්ල නොතිබුන එක ගැන. ගෙස්ට්ල දාන්න තිබුනේ ශෙයික් සයෙඩ් පාරෙ ජුමෙයිරා එමිරේට් ටවර්ස් (Jumeirah Emirates Towers) හෝටලේට. ගෙස්ට්ලාගෙ ඔක්කොම වැඩ ටික ඉවර කරලා ආපහු ඔෆිස් එකට එනකොට දවල් දෙකට විතර ඇති.ඊට ඉස්සෙල්ල දෙතුන් පාරක්  මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලාට ටෙලිෆෝන් එකෙන් කථා කලා. ඒ වෙලාවෙදිත් මැඩම් රස්ඩාන් හොඳට කථා කලා. ගෙස්ට්ලට කිසිම කම්ප්ලේන් එකක් කරනෙ නැතුව හොඳට කරන්න කිව්වා. මේසේ උඩ තිබුන ඉතුරු වැඩ ටික ඉවර කරනකොට  හවස 7 විතර උනා. වැඩ ටික ඉවර කරලා ගෙදර යන්න යනකොට උදේ පරක්කු උනාට සොරි කියන්න කියලා හිතාගෙන මැඩම් රස්ඩාන් ගෙ කාමරේ පැත්තට ගියත් මැඩම් රස්ඩාන් ගෙදර ගිහින් කියල සෙකියුරිට් ගාඩ් කිව්වා. හවස හතට විතර මැඩම් රස්ඩාන් ගෙන් කෝල් එකක් ආවා.  ඇන්ජලා ගැහි ගැහී ආන්සර් කලාම ගෙස්ට්ල ගැන අප්ඩේට් එකක් ගත්ත.  ඊට පස්සේ මැඩම් රස්ඩාන් උදේ  පරක්කු වෙච්ච් කාරනේ ඇහුවා. මොනවත් නොකියා අහගෙන හිටපු මැඩම් රස්ඩාන් හෙට උදේ 6.30 ට ඔෆිස් එකට එන්න කියලා ලයින් එක කට් කලා. ඇන්ජලාට දැන්නම් හොඳටම විශ්වාසයි හෙට උදේ ගුටි කන්න වෙනවා කියලා. ඇන්ජලා එක්ක වැඩ කරපු කීප දෙනෙකුට ලොකු වැරදි උනාම උදේ පාන්දර ඔෆිස් එකට ගෙන්නගෙන ගහල තියෙනවා කියලා ඇන්ජලා දන්නවා.    පහුවෙනිදා උදේ 6 ට විතර ඇන්ජලා ඔෆිස් එකට ආවා. දොර ලඟ හිටපු ආරක්ශක නිලධාරියා දොර ඇරල දෙන ගමන් ඇන්ජලාගේ දිහා බැලුවේ නිකන් අමුතු විදිහකට. උදේ පාන්දර ඔෆිස් එකට ගෙන්න ගන්නෙ මොනව කරන්නද කියන එක ඒගොල්ලන්ට රහසක් නෙමෙයි. අනික මැඩම් රස්ඩාන්ගේ ඔෆිස් එක තියෙන පැත්තේ ඉඳලා අනික් ඔෆිස් තියෙන පැත්තට යන්න රෙසෙප්ශන් එක හරහා යන්න ඕන. ඉතින් උදේ පාන්දර ගුටි කාල එන අය ඒගොල්ලන්ගෙ ඔෆිස් එකට යන්න ආරක්ශක නිලධාරිය ඉන්න තැන පහු කරගෙන යන්න ඕන. 

ඇන්ජලා, මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ කාමරේ ගාවට ගිහිල්ල දොරට තට්ටු කලා. මැඩම් රස්ඩාන්ම දොර ලඟට ඇවිල්ල ඇන්ජලාව ඇතුලට ගත්තා. ඊට පස්සේ එයා ගිහිල්ල එයාගෙ පුටුවෙ ඉඳගත්තා. වෙනදා ආවාම ඉස්සරහින් ඉඳගන්න කියලා කියන මැඩම් අද ඇන්ජලාට ඉඳගන්න කිව්වෙ නැහැ. “අනේ මැඩම් ඊයේ පරක්කු වෙච්ච එකට සොරි, මට නින්ද ගියා”.” මැඩම්ට වෙඩිං එකටත් යන්න බැරිවෙන්න ඇති මං හින්ඳ” කියලා ඇන්ජලා කිව්ව. මැඩම් රස්ඩාන් ඇන්ජලා කියපු දේ ඇහුන වගක්වත් ඇඟෙව්වෙ නැතුව නිෂ්ශබ්ධව හිටිය. “වගකීමක් දුන්නම ඒක හරියටම කරන්න ඕන”. “වැරදුනාම ඒකට හේතු දුන්නා කියලා වැරදීමකින් වෙන හානිය ආයිමත් හරිගස්සන්න බැහැ”. “මේ වගේ වැරදීම් ආයිමත් ඔයාගේ අතින් වෙන්නෙ නැති වෙන්න කටයුතු කරන එක මගේ වගකීම” මැඩම් රස්ඩාන් සද්දෙ අඩුවෙන් ඒ උනාට සැර කරන විදිහට ඇන්ජලාගේ දිහා කෙලින්ම බලාගෙන කියාගෙන ගියා. ඇන්ජලා "ඔව් මැඩම්" කියලා කිව්වා. “ඒ වගකීම කරන්නයි මම ඔයාට එන්න කිව්වෙ තේරුණාද?” කියලා මැඩම් රස්ඩාන් ඊට පස්සේ ඇහැව්ව. ඒකටත් ඇන්ජලා "ඔව් මැඩම්" කියලා කිව්වා. “හරි පටන්ගම්මුද”? මැඩම් රස්ඩාන් ඇහැව්ව. ඒකට ඇන්ජලාගෙන් උත්තරයක් බලාපොරොත්තු නොවන විදිහට “ඇයි මම ලමයින්ට උදේ පාන්දර එන්න කියන්නේ කියලා දන්නවද?” ඇන්ජලා “ඔව්” කියලා ඔලුව වැනුවා. “වෙනද දඬුවම් කරන එකෙයි උදේ පාන්දර දඬුවම් කරන එකෙයි තියෙන වෙනස දන්නවද?” ඇන්ජලා "දන්නේ නෑ" කිව්වා.”දන්නේ නෑ!?” කියලා මැඩම් ප්‍රශ්ණයක් අහන විදිහට ඇහැව්වා. ආයිමත් “කවුරුවත් මීට කලින් කියලා නැත්ද?” කියලා ඇහැව්ව. වෙන අය ඇන්ජලාට කියල තියෙනව උදේ පාන්දර පනිශ්මන්ට් එකේදි මැඩම් ගහන්නේ නිරුවත් තට්ටමට කියලා. මැඩම් අහන්නේ ඒක වෙන්න ඇති කියලා හිතලා ඇන්ජලාගෙ මූන රතු උනා. “මූන රතුවෙන විදිහෙන් කියන්න පුලුවන් ඔයා දන්නව මම මොකද්ද අහන්නේ කියලා”, කියල මැඩම් කිව්ව. ඒ උනාට ඇන්ජලාට ඒක කියන්න ලැජ්ජයි. එයා නිශ්ශබ්දව බිම බලා ගත්තා.   “හොරගල් අහුලල වැඩක් නෑ ලමයා, දන්නවනේද උදේට ගහන්නේ කලිසම ගලවල කියලා?” මැඩම් ආයිමත් ප්‍රශ්නයක් ඇහැව්ව. ඇන්ජලා බිම බලාගෙනම "ඔව්" කිව්ව. “හ්ම් එහෙනම් ඉතින් බලන් ඉන්නෙ නැතුව ගලවනව ඔය කලිසම ” කියලා මැඩම් ටිකක් සැරෙන් වගේ කියනකොට ඇන්ජලාට බයක් වගේම චකිතයක් හිතට ආවා.  එහෙම කියාගෙන මැඩම් නැගිටලා එයාගේ පිටිපස්සේ තියෙන අල්මාරියෙන් අඩි හතරක් විතර දිග වේවැලක් එලියට ගත්තා. ඇන්ජලාට ඇඩුම් ආවත් දැන් කරන්න දෙයක් නැති නිසා දාගෙන හිටපු සෙරෙප්පු දෙක ගලවලා, ඩෙනිම් කලිසමේ බොත්තම් ගලවන්න පටන් ගත්තා. මැඩම් වේවැල අතේ තියාගෙන ඇන්ජලා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ඇන්ජලා කවදාවත් කවුරුවත් ඉස්සරහ ඇඳුම් ගලවලා නැහැ. ඒ උනාට එයා දන්නවා අද නම් මේකෙන් ගැලවිල්ලක් නැති බව. එයා කලිසම ගලවලා පුටුව උඩ දැම්ම. මැඩම් ඒ විදිහටම ඒ ඉරියව්වේම ඉඳගෙන ඔලුව යන්තම් හෙල්ලුවා ‘පෑන්ටියත් ලෙහන්න’ කියල කියන්න. ඇන්ජලා ‘වෙන කරන්න දෙයක් නෑනෙ’ කියන්න වගේ හුස්මක් පහලට දාල පෑන්ටිය ගලවලා කලිසමේ සාක්කුවට දැම්මා. ඇන්ජලා ඇඳලා හිටිය ශර්ට් එකේ ඉස්සරහනුයි පස්සෙනුයි ටිකක් දිගට තිබුන නිසා එයාගේ රහස් ප්‍රදේශයයි තට්ටම් දෙකේ බාගයකට වැඩියෙනුයි ශර්ට් එකෙන් වැහිල තිබුණේ. ඇන්ජලා ශර්ට් නොදැනුවත්ව වගේ එක තව පහලට අදින්න වගේ උත්සාහ කලා. මැඩම් රස්ඩාන් එතකොට එයාගේ ලඟට එන්න කියල ඇන්ජලාගේ ශර්ට් බ්ලවුස් එකේ ඉස්සරහ යට කොටස් දෙක ඇන්ජලාගේ ඉන හරියට උඩට ඇදල ගැටයක් ගැහුව. දැන් ඇන්ජලාගෙ ඉන හරිය ඉඳන් පල්ලෙහාට කිසිම ඇඳුමක් නැහැ. කාමරේ වායු සමනය කරල තියෙන නිසා ඇන්ජලාගෙ කලව හරිය සීතල වෙලා ගියා.

 “මේසෙ අර පැත්තෙන් ගිහිල්ල අත් දෙක මේසේ උඩ තියන්න” කියලා මැඩම් කිව්වා. ඇන්ජලා කියපු විදිහට කලා. “ඔහොම නෙමෙයි අතේ වැලමිටේ ඉඳලා ඉස්සරහට මේසෙ උඩ තියන්න” කියලා මැඩම් කිව්වා. එහෙම හිටියහම ඇන්ජලාගෙ පිට හරිය නැමිල පිටිපස්ස එලියට නෙරල වගේ තිබුනා. මැඩම් ඇන්ජලාගේ වම් පැත්තෙන් ඇවිත් වේවැලෙන් තට්ටමට ටිකක් හිමින් තට්ටු කරන්න පටන් ගත්තා. මේ වැඩේ ඉවරවෙනකන් අත්දෙක මේසෙන් ගන්න බැහැ. තේරුණාද? කියලා මැඩම් ඇහැව්වා. ඇන්ජලා ඔලුව වනලා "හා" කිව්ව. වේවැල උස්සල එයාගේ පිට පිටිපස්සට ගත්ත මැඩම් බොහොම තදින් ඇන්ජලාගේ තට්ටම් දෙක හරහා එකක් ගැහුවා. ඒවගේ වේදනාවක් කවදාවත් විඳිනවා ඇන්ජලාට මතක නැහැ.  අත් දෙකෙන් තට්ටම් දෙක අතගාන්න වගේ අහකට ගන්න හදල ආයිමත් මතක් උනා එහෙම ගත්තොත් මැඩම්ව තවත් තරහ කරවන වැඩක් වෙයි කියලා අත් දෙක ආයිමත් මේසේ උඩට තිබ්බ. එතකොටම තව තද වේවැල් පාරක් තට්ටමේ පල්ලෙහා හරිය හරහට වැදුනා. ඇන්ජලාට ඇඬුම් නවත්වාගන්න තවත් බැරි නිසා පොඩි ලමයෙක් වගේ ඉකි ගහ ගහ අඬන්න පටන් ගත්තා. ඒ ගැන කිසි ගානක් නැහැ වගේ මැඩම් එක් දිගටම ඇන්ජලාගෙ තට්ටම් වලට වේවැල් පාර දෙන්න පටන් ගත්තා. “මීට පස්සේ කවදාවත්ම ඊයෙ වෙච්ච දේ වගේ දෙයක් වෙන්න දෙනවද?” කියල අහමින් නවත්වන්නේ නැතුව වේවැලෙන් ගහන ගමන් මැඩම් ඇහැව්ව. “නෑ.. මැඩම්... නෑ, කවදාවත් නෑ...”. කියල ඇන්ජලා අඬමින්ම කිව්ව. එහෙම කිව්වට වේවැල් පාරවල් වල නම් නැවතීමක් නැහැ. ඇන්ජලා දත් මිටි කාගෙන කොහොමහරි අත් දෙක මේසේ උඩම තියාගෙන හිටිය. වේවැල් පාර විස්සක් විතර වැදිලා ඇන්ජලාගේ තට්ටම් දෙක ගිනි ගන්නවා වගේ එයාට දැනුනේ. ටිකක් ඇන්ජලාගේ පිටිපස්සට ගිය මැඩම් වේවැලෙන් ඇන්ජලාගෙ දකුනු තට්ටමට ගහන්න ගත්තා. ඇන්ජලාට දැන්නම් වේදනාව දරාගන්නම බැහැ. “අනේ මැඩම් මට නම් තව ගහන්න එපා”, “ආයි කවදාවත් මගෙ අතින් වරදක් වෙන්නෙ නැහැ” කියල ඇන්ජලා බැගෑපත් උනා. එතකොට තව පාරවල් තුනක් ගහලා ගහන එක නවත්තපු මැඩම් දැන් අත් දෙක ඔලුව උඩ තියා ගන්න ඇන්ජලාට අණ කලා. කොච්චර පස්ස පැත්ත අතගාල වේදනාව අඩු කරගන්න ඕන උනත් ඇන්ජලා අත් දෙක ඔලුව උඩ තියා ගත්තා. “දැන් අර කොනට ගිහිල්ලා දොර පැත්ත බලාගෙන ඔය විදිහට මම කියනකන් ඉන්නවා” කියලා මැඩම් කිව්ව. ඇන්ජලා කියපු විදිහට කලා. එයාගේ මූන කඳුලු වලින් හොඳටම තෙමිලා. කියපු විදිහට ඉන්න කොට මැඩම් මේසේට ගිහින් ඉඳගත්තු නිසා ඇන්ජලාගේ නිරුවත එයාට පේන්නේ නැහැ. ඒ උනාට ඇන්ජලා පිටිපස්ස හරවලා ඉන්නෙ වීදුරුවට නිසා වෙන බිල්ඩිමක ඉන්න කෙනෙනෙකුට ඇන්ජලාගේ ගුටි කාපු පස්සපැත්ත පේනවද දන්නේ නැහැ කියලා ඇන්ජලාට හොඳටම ලැජ්ජා හිතුනා.

විනාඩි විස්සක් විතර ගියාට පස්සේ දැන් යන්න පුලුවන් කියල මැඩම් කිව්ව. ඇන්ජලා ඉක්මන්ට හිටපු තැනින් එලියට ඇවිල්ල දොර පැත්තට ගියා. "ගොඩක් අය දැන් වැඩට ඇවිල්ල ඇති ඒක නිසා ඇඳුම් ඇඳගෙනම ගියා නම් තමයි හොඳ" කියලා මැඩම් කියනකොට තමයි ඇන්ජලාට තේරුනේ එයා එලියට යන්න හදලා තියෙන්නෙ ඇඳුම් නැතුව කියලා. ඉක්මනට “සොරි” කියලා ඇඳුම් ටික ඇඳගත්තු ඇන්ජලා කාමරෙන් එලියට ගියා.  ඇන්ජලා එයාගේ කාමරේට යනකොට මැඩම් රස්ඩාන් ගේ සෙක්‍රටරි නිලූෆර්, රෙසෙප්ශන් එකේ අස්ස්‍රීඩා, ආරක්ශක නිලධාරියා, එහෙම ඇන්ජලා දිහා බලලා මොනවත් නොකීවත් පහුකරගෙන යන කොට එයාගේ පස්ස පැත්ත දිහා බලන බව ඇන්ජලාට තේරුනා. ඩෙනිම් කලිසම ඇඳගෙන හිටපු නිසා හොඳටම රිදෙන තට්ටම් ඒගොල්ලන්ට නොපෙනුනාට ඒගොල්ල ඇන්ජලාගේ පස්සපැත්ත හිතෙන් නිරුවත් කරල මැඩම්ගෙන් එයාගේ තට්ටම් වලට වේවැල් පාර වැදිච්ච හැටි ගැන හිතනව වෙන්න ඇති කියලා ලැජ්ජ හිතුනා.    කොහොම උනත් දවසක් දෙකක් යනකොට ඇන්ජලාගෙ හිතින් ගුටි කාපු එකේ ලැජ්ජාව ගියා. ඒකට හේතුව මැඩම්ගෙන් ‘මෝනිං ඩෝස් ‘ එක කාපු එකම එක්කෙනා ඇන්ජලා විතරක් නොවන නිසා. අනික් අයත් ඒක අමතක වෙච්ච විදිහට තමයි හිටියෙ. හැබැයි ඇන්ජලා ඒ අත් දැකීම අපතේ හැරියෙ නැහැ. එයා උදෙන්ම වැඩට එන පටන් ගත්තා. අලාර්ම් ඔරලෝසු දෙකක්ම අරගෙන උදෙන්ම අහැරෙන්න පුරුදු උනා. ඩයරියක් අරගෙන ඔක්කොම අපොයින්මන්ට්ස් ලියාගෙන එකක් වත් මගහැරෙන්නෙ නැති විදිහට වැඩ කලා.  මුල දවස් දෙකේදි විතර මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ මූන බලල කථා කරන්න පොඩි ලැජ්ජාවක් තිබුනත් මැඩම් කිසිම දෙයක් උනේ  නැති විදිහට තමයි ඇන්ජලාත් එක්ක කථා කලේ. ඒක නිසා ඒ ලැජ්ජාවත් ගිහිල්ල ඇන්ජලාට ලොකු ආත්ම විශ්වාසයක් ආවා. ඇන්ජලා වෙනදාට වඩා වේගයෙන් ඉතා හොඳින් වැඩ කරන නිසා කස්ටමර්ල කීප දෙනෙක් ඇන්ජලාව ප්‍රශංසා කරල මැඩම්ටත් කොපි කරල ඊමේල් එවල තිබුන. ඇන්ජලාගේ පර්ෆෝමන්ස් ගොඩක් හොඳයි කියලා මැඩමුත් කීප පාරක් කිව්වා.

මොහොතක වැරදි තීරණයක් සහ දීර්ඝ පල විපාක

දැන් ඇන්ජලාට මුදල් අතින් ටිකක් හොඳයි. ඒවගේම එයාට තවත් යාලුවෝ කීප දෙනෙක්ම හිටිය. ඒඅයගෙන් එක්කෙනෙක් තිස්ස මාරසිංහ කියලා සවුදි අරාබියෙ  වැඩකරන ස්ටෝස් මැනේජර් කෙනෙක්. එයා ලංකාවේ කඳාන පැත්තේ කෙනෙක් කියල කියල තිබුනත් ඊට වඩා විස්තර කියල තිබුනේ නැහැ.  එයා ගැන ඇන්ජලාට පොඩි අදහසක් තිබුනත් එයා ඒක එච්චර හැඟෙව්වෙ නැහැ. ඇන්ජලා අහල තිබුන සමහර ලංකාවේ කසාද බැඳපු පිරිමි ඒ බව හංගලා මෙහෙදි ගෑනු විවාහ කරගන්න වගේ ආශ්‍රය කරල පස්සේ අතහැරලා දානව කියලා. ඒක නිසා ආපහු ලංකාවට ගිය වෙලාවක ඒ ගැන බලන්න පුලුවන් කියල ඇන්ජලා හිතුවේ. ඒ වුනාට ලංකාවේ කට්ටිය එකට එකතුවෙලා සින්දු කියලා ලංකාවේ කෑම හදාගෙන කාල විනෝද වෙන එක ඇන්ජලාටත් හිතට සහනයක් උනා. එකම ප්‍රශ්නෙ තිබුනේ ඇන්ජලා විතරයි ඒ අතර ගෑනු කෙනෙකුට හිටියෙ.  සවුදි අරාබියෙ අය ඩුබායි වලට එන්නෙ ඩුබායි වල බොන්න පුලුවන් නිසා. මේ දවස් වෙනකොට ඇන්ජලාත් වයින් බොන්න පුරුදුවෙලා හිටිය. ඉඳල හිටලා පොඩ්ඩක් වැඩි උනත් එයා බිව්වෙ ගානකට.  සිකුරාදා දවස්වල හැමෝටම වගේ නිවාඩු. ඒකට හේතුව එදාට මුස්ලිම් අයට ඒගොල්ලන්ගෙ පල්ලියට යන්න තියෙන නිසා. ඒක නිසා ඇන්ජලාගෙ යාලුවො සෙට් වෙන්නෙ සිකුරාදාට. සවුදි වල ඉන්න අයත් බ්‍රහස්පතින්දා රෑ හරි සිකුරාදා උදේ හරි ඩුබායි වලට එනවා.

එක දවසක් බ්‍රහස්පතින්දා දවසක සාජා නුවර ලංකාවයි පකිස්ථානයයි අතර තිබුන ක්‍රිකට් මැච් එකක් බලන්න ඩුබායි වල ජයන්ත කියලා යාලුවෙක්ගෙ ගෙදර සෙට් උනා. ඒගොල්ලන්ට සාජා ග්‍රවුන්ඩ් එකට ගිහිල්ල බලන්න එච්චර අමාරු නැති උනත් බොන්නයි සින්දු කියන්නයි ඕන නිසා ගෙදරක ටීවී එකේ තමයි මැච් බලන්නෙ. ලංකාවේ ටීම් එක මැච් එක දිනපු නිසා හැමෝම හිටියෙ හරිම උද්දාමයෙන්. ඒ වගේම කට්ටියටම ටිකක් වැඩි වෙන්න බීල හිටියෙ. එදා රෑම ආපහු රියාද්වලට යන්න තිස්සට ඕන උනා. තව ඩුබායි වල ඉන්න දෙන්නෙකුත් කැමති උනා තිස්ස එක්ක යන්න. ඒගොල්ලො  ඇන්ජලාටත් ඒ ගොල්ලොත් එක්ක යන්න එන්න කිව්ව. වයින් බීලා සිංදු කියලා ටිකක් හයි එකේ හිටපු ඇන්ජලාත් කැමති උනා ඒගොල්ලත් එක්ක යන්න. මේ තීරණය නිසා පස්සේ ගොඩක් කරදර විඳින්න වෙනව කියල ඒ වෙලාවේ ඇන්ජලාට තේරුණේ නැහැ. හැමෝටම අමතක උනා බීල කාර් එක එලවගෙන සවුදියට යන එකේ භයානක කම. ඒ ගොල්ලො ඉතුරුවෙලා තිබිච්ච විස්කි බෝතල් දෙකකුත් කාරෙකට දාගත්තෙ සවුදි සීමාවට එන්න කලින් බීල ඉවර කරල බෝතල් විසි කරන්න. ඩුබායි වල වගේ නෙමෙයි සවුදි අරාබියේ මත් පැන් බීම තහනම්. ඒ වගේම බීල පාරෙ යන්නත් බැහැ. ඩුබායි වල ඉඳන් රියාද් වලට කිලෝ මීටර් 1,000 ක් විතර තියෙනවා. සාමන්‍යයෙන් පැය 9 ක් විතර ගියත් තිස්ස වාහනේ එලෙව්වෙ හරිම වේගෙන්. ඒක නිසා ඒගොල්ලො සිකුරාදා උදේ 7 ට විතර රියාද් වලට ආවා.

රියාද් වල අල් ජමයියා පාර පහුකරන කොට පොලිස් නිලධාරීන් කීපදෙනෙක් තිස්සගෙ වාහනේ නැවැත්තුවා. එතකොටම තිස්ස “අනේ කට්ටිය මගේ රස්සාවට කෙලවෙනවා, මම් ලිෆ්ට් එකක් දුන්න විතරයි කියලා කියපල්ලා” කියලා කිව්වා. ඔක්කොම කට්ටිය කාරෙකෙන් බස්සල පරීක්ෂා කරන කොට ජයන්තවයි ඇන්ජලාවයි විතරක් අත් අඩංගුවට ගත්තා. ඇන්ජලා එයා ජීවත් වෙන්නෙ ඩුබායි වල ඒක නිසා එයාට යන්න දෙන්න කියලා කොච්චර කිව්වත් රියාද් පොලිසිය කිසිම ගානකට ගත්තේ නැහැ. ඇන්ජලා ඉංග්‍රීසියෙන් කියන දෙවල් වලට අරාබි භාශාවෙන් ඒ ගොල්ල අතර මොනවද කිය කිය නක්කියට වගේ හිනා උනා. ඒ අතර වෝකි-ටෝකි වලින් මොනවද කථා කර ගන්නවා ඇන්ජලා දැක්ක.  අනික් අය බීලා හිටියත් ගඳක් වහනය නොවුන නිසාද කොහෙද ඒගොල්ලන්ට යන්න කිව්ව. ටික වෙලාවකින් එතෙන්ට පොලිස් වෑන් එකක් අවා. ඒකේ ගැහැණු පොලිස් නිලධාරීන් දෙන්නෙක් හිටියා. ඇන්ජලාව වෑන් එකට දාගෙනෙ ෆාතිමා අල් සහ්රා (Fathimah Al Sahra) වල තියෙන මලාස් බන්ධනාගාරයට (Malaz Prison)  අරගෙන ගියා.

ඇන්ජලාව ඔෆිස් එකක් වගේ එකක් ගාව ගිහින් තව අරෙස්ට් කරපු ගෑණු අය හතර දෙනෙක් ගෙ පිටිපස්සෙන් ඉන්න කිව්ව. විනාඩි පහක් වත් යන්න කලින් පස් දෙනාවම කාමරේ ඇතුලට අරන් මාංචු ගලවල ඔක්කොම ඇඳුම් ලෙහන්න කියලා අණ කලා. එයා කථාකලේ අරාබි භාශාවෙන් උනාට ඇන්ජලාට දැන් අරාබි ටිකක් තේරුම් ගන්න පුළුවන්. ඊට පස්සේ ඒව ගිහිල්ල පිටිපස්සේ තිබුන මේසයක් උඩ දාන උනා. ඊට පස්සේ කරාබු, ඔරලෝසු, කොන්ඩකටු වගේ ඇඟේ තියෙන ඔක්කොම දෙවල් ගලවල මේසේ උඩින්ම තියන්න කිව්වා. ඇන්ජලා කොන්ඩකටු ටිකයි හෙයර් ක්ලිප්,වගේ ඔක්කොම ගැලෙව්වාම එයාගේ කොන්ඩෙ කඩාගෙන පල්ලෙහාට වැටුනා. මුදු, කරාබු, කොන්ඩ කටු, හෙයර් බෑන්ඩ් ඔක්කොම අහක් කලාට පස්සේ ඇන්ජලාට එයාගේ ආත්මයම නිරුවත් කලා වගේ දැනුණා. ඊට පස්සේ ඔක්කොටම අත් දෙක උස්සගෙන උඩපනින්න අණ කලා. ඇන්ජලා දන්නවා මේවගේ ඩ්‍රිල් එකක් ඕනම හිර ගෙදරකට ඇතුල්වෙනකොට දෙන්නේ ඩ්‍රග්ස් එහෙම හංගගෙන ඇතුලට යන එක වලක්වන්න කියලා.උඩ පනින ගමන් වෝඩන් වගේ ඉන්න ගෑනු කෙනා ඒගොල්ලන්ගෙ නිරුවත් ඇඟවල් වල හැඩ බලනව වගේ වටේට යන්න පටන්ගත්තා. එක පාරටම වෝඩන් එයාගේ අතින් ඇන්ජලාගේ තට්ටම් දෙක හරහට හයියෙන් පාරක් ගැහැව්වා, “තව උඩට පනිනවා !!” කියාගෙන. ගහපු පාරෙ වේගෙට ඇන්ජලා ඉස්සරහට තල්ලු උනා. එතකොට ඉස්සරහ හිටපු ගාඩ් කෙනෙක් එයාව ආයිමත් පිටිපස්සට තල්ලු කලා. ආයිමත් තට්ටමට ගහයි කියල බයේ ඇන්ජලා හයියෙන් උඩ පනින්න පටන් ගත්තා. ඉස්කෝලේ සරඹ සංදර්ශන වලට හිටපු කාලෙට පස්සේ මේ වගේ උඩ පනින්න ඇන්ජලාට වෙලා නැහැ. ඔක්කොම හති දදා උඩපනිනවා උනත් එක නවත්වන්න අණ තාම නැතිනිසා අමාරුවෙන් දිගටම උඩ පනින්න සිද්ධ උනා. විනාඩි දහයකට විතර පස්සේ උඩපනින එක නවත්වනකොට ගෑණු ටික ඔක්කොම මැරතන් එකක් දුවල ඉවරකලා වගේ හතිදානව. ඊට පස්සේ පැත්තක තිබුන මේසෙන් අලු පාට ඇඳුම කට්ටලේ ගානෙ අරන් ඇවිත් ආපහු හිටපු විදිහට ඉන්න කිව්වා. දැන් පස් දෙනාම අත් දෙකෙන් හිර ගෙදර ඇඳුම් කට්ටලේ අත් දෙකෙන් ඉස්සරහට අල්ලගෙන උපාධියක් ගන්න ඉන්නව වගේ ඉස්සරහ බලාගන ඉන්නවා. ඊටපස්සේ වෝඩන් කෙනෙක් හිරගෙදර නීති කියල දෙන්න පටන් ගත්තා. ඇන්ජලාට හිතුණ ඇයි මේ අය හිර ගෙදර ඇඳුම් හරි ඇඳගන්න කියන්නෙ නැතුව හෙලුවැල්ලෙන් තියල නීති කියල දෙන්නෙ කියලා. විනාඩි 10 ක් විතර කියාගෙන ගිය නීති අනුව හුස්ම ගන්න එක හැර අනික් ඔක්කොම දේවල් තහනම්. එතකොටම වගේ වෝඩන්ල දෙන්නෙක් දිග බංකුවක් ගෙනල්ල කාමරේ පැත්තකින් තිබ්බා. උඩ පැනපු නිසාද කොහෙද කකුල් වලින් වේදනාවක් එන නිසා ඇන්ජලා හිතුව ඇති යන්තන් අපිට ඉඳගන්න දෙනව කියලා. ඒ එක්කම දැක්ක දෙයින් ඇන්ජලාගෙ මුලු ඇඟම රත්වෙලා ඇඟ වෙවුලන්න වගේ පටන් ගත්තා. කොට මහත වෝඩන් කෙනෙක් අඩි පහක් විතර දිග වේවැලක් අරන් ඇවිත් බංකුව ගාව හිටගත්තා. ඒ වේවැල කොච්චර දිගද කියනවා නම් වෝඩන් හිටගෙන ඉන්නකොට වේවැලෙ අග කොටස බාගෙට නැමිල බිම දිගේ තිබුනේ.එක වෝඩන් කෙනෙක් එහා කොනේම හිටපු ගෑණු කෙන්නාට බංකුවේ මුනින් අතට නිදාගන්න අණ කලා. එයාගේ අතේ තිබ්බ හිර ගෙදර ඇඳුම් පොට්ටනිය තට්ටම් තියෙන හරියෙ ඇඟ යටින් තියා ගන්න කිව්ව. එහෙම තියා ගත්තම තට්ටම් දෙක තවත් උඩට ඉස්සිලා තිබුනා. වෝඩන් කෙනෙක් එයාගෙ අත් දෙක එකතු කරල මැණික්කටුව හරියෙන් අල්ලගත්ත. තව කෙනෙක් කකුල් දෙක එකට එකතු කරල විලුඹ හරියෙන් අල්ලගත්ත. එතකොට චීෆ් වෝඩන් වගේ කෙනා ඇන්ජලාලා දිහා බලලා “අර මම කලින් කිව්ව නීති කැඩුවොත් වෙන දේ බලාගන්නවා” කියලා වේවැල තියාගෙන හිටපු වෝඩන්ට සංඥාවක් දුන්නා. එතකොට වේවැල අතේ තිබුන වෝඩන් ඒක උඩට උස්සල මහ හයියෙන් ඒ ගෑණුකෙනාගෙ තට්ටම උඩට ගැහුවා. කොච්චර හයියෙන් ගැහුවද කිව්වොත් වේවැල තට්ටමේ එතිලා ඉස්සරහට එනකන් පාර වැදුනා. එතකොට ගෑණු කෙනාගෙ කටින් දිග විලාපයක් පිටවුනා. එයා බංකුව උඩ දඟලන්න පටන් ගත්තා. එයාගෙ තට්ටම් දෙක වෙවුලනව වගේ තමයි ඇන්ජලා දැක්කෙ. එතකොට තව වෝඩන් කෙනෙක් ඇවිත් අරයගෙ පිට හරියෙන් අල්ලගත්තා. එතකොටම තවත් ඉස්සෙල්ල වගේම වේවැල් පාරක් තට්ටම් දෙකට වැදුණා. විලාප දිදී අඬන ගෑණු කෙනා දඟලන තරම නිසා බංකුව පෙරලෙන්න වගේ යනවා. එතකොට අත් දෙක අල්ලන් හිටපු වෝඩන් අත් දෙක උඩිනුත් කකුල් දෙක අල්ලන් හිටපු වෝඩන් ගැණු කෙනාගේ බත්කෙන්ඩ හරියෙනුත් ඉඳගත්තා. දැන් ගුටි කන කෙනාට හෙලවෙන්නවත් බැහැ. ඔයවිදිහට වේවැල් පාර අටක් විතර ගහල එයාව අතෑරියා. ඒ ගෑණු කෙනා බංකුවෙන් බිමට පෙරලිලා බිම වැතිරිලා ඉන්න ගමන් තට්ටම් බදාගෙන අඬනවා. එක වෝඩන් කෙනෙක් එයාට පයින් ගහල නැගිටින්න අණ කලා. එයා ඉක්මනට නැගිටලා ඇඳුම් පොට්ටනිය අරගෙන පෝලිමට ආවා. එතකොටම පෝලිමේ දෙවෙනියට හිටිය එතකොටත් මොනවද කිය කියා හොඳටම අඬන ගොඩක් කෙට්ටු ගෑණු කෙනාව අරගෙන බංකුවේ දිගා කලා. ඉස්සෙල්ල එක්කෙනාගෙ වගේ නෙමෙයි මෙයාගේ තට්ටම් හරි පොඩියි. ඒ උනාට ගහන්න පටන් ගත්තම කිසි බුරුලක් දෙන පාටක් පෙනුනේ නැහැ.

ගුටි කන කෙනාගෙ විලාපෙ අස්සෙම ඇන්ජලා එතන හිටපු වෝඩන් කෙනෙකුට ඉංග්‍රීසියෙන් කිව්වා එයාට ඩුබායි වලට කථාකරලා එයාගේ ස්වාමිදුවට දන්වන්න ඕන කියලා. කවුද බොස් ගෙ නම කියලා එයා ඇහුවම ඇන්ජලා මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ නම කිව්වා. එතකොට ඒ වෝඩන් ඇන්ජලාව වැලමිට ගාවින් අල්ලගෙන කාමරෙන් එලියට ගෙනාවා.  ඊට පස්සේ එයාගෙ මොබයිල් ෆෝන් එකෙන් කෝල් එක ගන්න කියලා දුන්නා. ඇන්ජලා මැඩම් රස්ඩාන්ට කථා කරලා එයා ඉන්න තත්ත්වය කිව්වා. ඇන්ජලාට හොඳටම බැන්න මැඩම් රස්ඩාන් ටෙලිෆොන් එක  වෝඩන්ට දෙන්න කියලා එයාට මොනවද කිව්වා. එතකොට ඒ වෝඩන් ඇන්ජලාව ආයිමත් කාමරේ ඇතුලට ගෙනල්ලා අර පෝලිමේම තිබ්බා. එහෙම කරලා එයා චීෆ් වෝඩන් ගාවට ගිහින් කනට කරලා මොනවද කිව්වා. එතකොට චීෆ් වෝඩන් ඇන්ජලා දිහා බලාගෙන ඉඳලා ආයිමත් ගහන එක දිහා බැලුවා. එතකොටම අර කෙට්ටු කෙනාට ගහල ඉවර උනා. එච්චර තට්ටම් දෙකේ මස් නැතිනිසාද කොහෙද එයාගේ තට්ටම් දෙක පුරාම ලේ ඇවිල්ල වගේ තද රතුපාට වෙලා තිබුණා. එතකොට ඇතුලක ඉඳලා ආපු වෝඩන්ල දෙන්නෙක් ගුටිකාපු දෙන්නව ඇඳුම් ඇඳගන්න කියලා ඊට පස්සේ ඒගොල්ල ආපු පැත්තටම අරන් ගියා. ඒ විදිහටම කිසිම වෙනසක් නැතුව ඊලඟ දෙන්නවත් බංකුවේ දිගා කරලා ගැහුවා. දැන් ඇන්ජලාට කථාකරගන්නවත් බැහැ. කට වේලිලා ගිහිල්ල අත් දෙකයි කකුල් දෙකයි හොඳටම වෙවුලනවා. දෙවෙනි එක්කෙනාට ගහලා ඉවරවෙලා ඒ දෙන්නවත් වෝඩන්ල දෙන්නෙක් එලියට අරන්ගියා. අල්ලලා බංකුවේ දිගාකරන වෝඩන් දැන් ඇන්ජලාව ගන්න එයා ඉන්න පැත්තට එනවා. එතකොට චීෆ් වෝඩන් මොනවද කිව්වා. එතකොට එයා නැවතිලා ආපහු  හැරුණා. චීෆ් වෝඩන් කියපු දේ ඇහුණම වේවැල අතේ තියාගෙන ඇන්ජලාව බංකුවේ දිගාකරනකන් බලාගෙන හිටපු වෝඩනුයි බංකුව අරගෙන ආපු දෙන්නයි යන්න ගියා. ඇන්ජලාට හුස්ම වැටුනේ එතකොටයි. එතකොට තව වෝඩන් කෙනෙක් ඇවිත් ඇන්ජලාට ඇඳුම් ඇඳගන්න කියලා එයාව ගිහින් සෙල් එකක්ට දැම්මා. ඇන්ජලා බේරිච්ච බේරිල්ල ගැන දෙවියන්ට පින්දුන්නා.

පහුවදා දවල් වෙනකොට ඇන්ජලාව හමුවෙන්න අල් මන්සූරි කියල නීතීඥ කෙනෙක් ආවා. එයාව එවල තිබුනේ මැඩම් රස්ඩාන්. එයා කිව්ව ඇන්ජලාව රිමාන්ඩ් කරන්නත්, සවුදි රියාල් 1000 ක දඩයක් ගෙවන්නත්, වේවැල් පාර 50 ක් ගහන්නත් නියම කලා කියලා. ඒක ඇහුව්වම ඇන්ජලාගෙ කටේ කෙල හිඳිල ගියා. පැය භාගයක් විතර ගියාට පස්සේ එයා ටිකක් සිහිය එලවගෙන නීතීඥයාට කියලා වතුර බෝතලයක් ගෙන්නගෙන  බිව්වා. ඇන්ජලා කොහොම හරි එයාට ඇප අරන් දෙන්න කියලා නීතීඥයාට  කන්නලව් කලා. මැඩම් රස්ඩාන් එයාට ගෙවල තියෙන හරිය දැන් කරලා ඉවරයි කියලා කියපු නීතීඥයා ඇප ගන්න නම්  ගාස්තුව විදිහට රියාල් 2500 ක් ඕනෙ කියල කිව්ව. ඇන්ජලා මුදල් ගෙවන්න එකඟ උනා . අල් මන්සූරි  ආයිමත් එන්නම් කියලා යන්න ගියා.  සෙනසුරාදා උදේ 10 ට විතර ඇන්ජලාව මලාස් බන්ධනාගාරයෙන් නිදහස් කලා. නීතීඥයා ඇප අරගෙන තිබුනත් ආයිමත් එන මාසෙට පස්සේ මාසේ විසි වෙනිදා හවස හතරට ඉස්සෙල්ල පොලිසියට ඇවිල්ලා භාරවෙන්න කියලා නියෝග කරලා තිබුණා. අල් මන්සූරි නීතීඥයා කොහොමහරි දඬුවමට මාස දෙකක් කල් අරගෙන. නීතීඥයා කිව්ව මැඩම් රස්ඩාන් රියාල් ලක්ෂයක ඇපයක් තියලා තමයි ඇන්ජලාට ඇප අරගෙන තියෙන්නෙ කියලා.  එච්චර ගානක් තියන්න උනේ ඇන්ජලා සවුදි අරාබියේ පදිංචි කෙනෙක් නොවන නිසා කියලා අල් මන්සූරි කිව්වා. නීතීඥයාගේ ගාස්තුව එයාගේ ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එකෙන් ගෙවන්න පුලුවන්ද කියලා ඇහුවම එයාගේ ගාස්තුවටත් එක්ක මැඩම් රස්ඩාන් සල්ලි එවලා තිබුනා කියලා කිව්වා. මැඩම් රස්ඩාන් ගැන ඇන්ජලාට ඇතිඋනේ කියාගන්න බැරි තරම් භක්තියක්. ඇප මුදල් වලට රිසිට් එකයි, ආපහු රියාද් වලට එන්න වීසා එකක් ගන්න ලියුමකුයි, ඇන්ජලාට දුන්න නීතීඥයා ටැක්සියක් කථාකරල දුන්න ආපහු ඇන්ජලාට ඩුබායි වලට යන්න. ඇන්ජලා සෙනසුරාදා හවස හත වෙනකොට කොහොම හරි ඩුබායි වලට ආවා.

අඟහරුවාදා උදේම වැඩට ගිහින් මැඩම් රස්ඩාන් ඔෆිස් එකට ආව ගමන්ම ඇන්ජලා එයාව හම්බුවෙන්න ගියා. එයා මැඩම්ට ස්තූති කරා එයාව ලොකු කරදරේකින් බේරගත්තට. මැඩම් කිව්ව “ස්තූතිය පැත්තකින් තියලා කලිසම ගලවල ගුටි කන්න ලෑස්තිවෙන්න” කියලා. “හා මැඩම් ඕන තරම් ගහන්න කියලා” ඇන්ජලා නැගිටල කලිසම ගලවන්න හදනකොට, “අද නෙමේ ලමයො මේ දවස් වල මට හොඳටම වැඩ , පස්සෙ දවසක මම ඔයාව අල්ලගන්නං” කියලා කිව්වා. මැඩම් රස්ඩාන් කරපු උදව්වට ඇන්ජලා හිතුව  එයාට මහ පාරේ තියල ඇඳුම්ලෙහල ගැහුවත් ඒකත් භාර ගන්නව කියල.

වගකීම පිලිබඳ පාඩම

සුමාන දෙකකට විතර පස්සේ බ්‍රහස්පතින්දා දවසක හවස හයට විතර ඇන්ජලාගෙ ඔෆිස් රූම් එකට ආව මැඩම් රස්ඩාන් ඊලඟ සෙනසුරාදා හවස හතරට එයාගේ ගෙදරට එන්න කියලා ඇන්ජලාට කිව්ව. එකපාරටම ඇන්ජලාට හිතුනෙ මොකක් හරි පාටි එකකට වෙන්න ඇති කියල. “මැඩම් කැසුවල් ඩ්‍රස් එකක් කමක් නැත්ද?” කියලා ඇන්ජලා ඇහැව්ව. “ඔයාට ඕන එකක් ඇඳන් එන්න, මොකක් ඇඳන් ආවත් ඒ ඔක්කොම ලෙහල තමයි ඔයාට මම සලකන්න යන්නෙ” කියලා මැඩම් රස්ඩාන් යන්න ගියා. එතකොටයි ඇන්ජලාට තේරුණේ සවුදි ඉන්සිඩන්ට් එකට මැඩම් දෙනව කිව්ව පනිශ්මන්ට් එකට තමයි එන්න කියන්නෙ කියලා. ඇන්ජලාගෙ මූණ එකපාරටම රතුවෙලා කනෙන් ගින්දර පිටවෙනවා වගේ දැනුනා. මෙච්චර කල් මැඩම් රස්ඩාන් ගෙ තිබුණ උපරිම දඬුවම් තමයි කවුරුවත් ඔෆිස් එකෙ නැති උදේ පාන්දර එයගෙ ඔෆිස් එකට ගෙන්නගෙන ගහන එක. මැඩම් රස්ඩාන් ගෙන් මීට කලින් එක එක විදිහට ගුටි කාල තිබුනත් ඒ කොයි වෙලාවෙවත් වෙන කිසිම කෙනෙක් ඇන්ජලාට ගහනව දැකල තිබුනෙ නැහැ. මැඩම් රස්ඩාන් ගෙ හස්බන්ඩ් xx , එයාගෙ ගෙදර ඉන්න හැමෝම වගේ ඇන්ජලාව දන්නව. ඒ හැමෝම ඇන්ජලාටත් හොඳට සැලකුවා. ඇන්ජලා හිතාගෙන හිටියෙ ඒගොල්ලන්ට මැඩම් රස්ඩාන් ඉස්කෝලෙ ලමයින්ට වගේ ගහන බව ගෙදර කවුරුවත් දන්නෙ නැහැ කියලා. ඇන්ජලාට එදා රෑට නින්ද ගියේම නැහැ. ‘ඇඳුම් ඔක්කොම ගලවල සලකනව’ කියල කියපු මැඩම් රස්ඩාන්ගේ වචන ඇන්ජලාගෙ කනේ දෝංකාර දුන්න. මීට කලින් මැඩම් රස්ඩාන් ගහල තිබුනෙ ඇන්ජලාගේ ශල්වාර් කමීස් එකේ කලිසමයි පෑන්ටියයි ගලවල එහෙම නැත්නම් ඇඳන් ඉන්න මොකක් හරි ඇඳුම් වල ඉනෙන් පහල ඒව ගලවල විතරයි.ඒක නිසා ඇන්ජලා කවදාවත්ම මැඩම් රස්ඩාන් ඉස්සරහ ඉනෙන් ඉහල නිරුවත්ව ඉඳලා නැහැ. 

(This punishment will be added later)

ආපසු බන්ධනාගාරයට

ඇන්ජලාගේ වේවැල් පාර 50 හෙ දඬුවම අයින් කරගන්නත් මැඩම් රස්ඩාන් එයාගේ සවුදි අරාබියේ යාලුවෝ හරහා උත්සාහ කලා. ඒක නිසා අල් මන්සූරිට කියලා අපීල් එකකුත් දැම්මා. ඒ උනාට අපීල් බොඩි එකකින් කියලා තිබුනා සාමාන්‍යයෙන් වේවැල් පාර 200 ක් දෙන වරදකට වේවැල් පාර 50 කට අඩු කරල තියෙන්නේ මැඩම් රස්ඩාන්ට කරන ගරු කිරීමක් විදිහටයි කියලා ඊට වඩා අඩුකරන්නවත් අයින් කරන්නවත් බැහැයි කියලා. ඇන්ජලා ආපහු රියාද් වලට යන්න අල් සීෆ් පාරේ තියෙන රාජකීය සවුදි අරාබි කොන්සල් ජෙනරල් කාර්යාලයට ගියා. සාමාන්‍යයෙන් ඩුබායි වල ඉන්න අයට ලේසියෙන්ම සවුදි අරාබියට යන්න වීසා දුන්නත්, ඇන්ජලාගෙ පාස්පෝට් එක සවුදි අරාබියට ආයිමත් එන්න බැරි විදිහට බ්ලැක්ලිස්ට් කරලා තිබුන නිසා එයාට වීසා ඉන්ටවිව් එකකට යන්න උනා. වීසා ඔෆිස හැටියට හිටියෙ සවුදි ජාතික තරුණයෙක්.එයා ඇහැව්ව ඇයි සවුදි අරාබියට ඇතුල්වෙන්න ඕන කියලා. අඩුවෙන්ම විස්තර කියලා බේරෙන්න හැදුවත් බ්ලැක්ලිස්ට් කරපු පාස්පෝට් එකක් නිසා තව ප්‍රශ්න ගොඩක් ඒ තරුණයා ඇහුවා. එතකොට ඇන්ජලාගෙ මූන හොඳට රතුවෙලා. එයාට තේරුනා එයාගේ මූන රත් වෙලා වගේ කියලා.  අන්තිමට එයාට කියන්න උනා වරදකට වේවැල් පාර විඳින්න රියාද් පොලිසියට රිපෝට් කරන්න වෙලා තියෙනවා කියලා. ඒකටයි වීසා එකක් ඉල්ලන්නෙ කියලා. එතකොට වීසා ඔෆිස කිව්වා ඒවගේ දේකට උසාවියෙන් ලියුමක් ඕනෙ කියලා. ඇන්ජලා එතකොටයි එදා උසාවියෙන් දුන්න ලියුම වීසා ඔෆිස ට දුන්නෙ. එයා ඒක කියවන ගමන් එයා ඇන්ජලාගේ මූන දිහා බලනකොට ඇන්ජලාට පොලොව පලාගෙන යන්න හිතුනා. එයා ඇන්ජලාගේ ඇප්ලිකේශන් එකේ මොනවද ලියන ගමන් කොලේ දිහා බලාගෙනම “දන්නවද ඔයාට පස්සට වේවැලෙන් ගහනව කියල මේකෙ තියෙන්නෙ? ” කියලා. “සාමන්‍යයෙන් ගහන තැන උසාවියෙන් කියන්නෙ නැහැ”. “එතකොට ගොඩක් වෙලාවට පිටට ගහනවා”. “එතකොට පිට තුවාල වෙනවා”. “කැලැල් ගොඩක් කල් තියෙනවා”. ”ඒක නිසාද නැත්නම් ඔයා ඩුබායි පර්මිට් හොල්ඩර් නිසාද දන්නෙ නැහැ පස්සපැත්තට ගහන්න කියලා නඩු කාරය ලියල තියෙන්නෙ” කියලා. ඇන්ජලාට හිතුන මෙයා ඕන කමින් එයාට ලැජ්ජ කරන්න තමයි මේවගේ දෙවල් කියන්නෙ කියලා. ඒ උනාට දමල ගහල ගියොත් ඇපේට තිබ්බ මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ රියාල් ලක්ශෙ නැතිවෙන නිසා ඇන්ජලා කාගෙන ඉන්න තීරණය කලා. ඇන්ජලා හිතන දේ තේරිලා වගේ “අනේ මම ඔයාව අපහසුතාවයකට පත් කරන්න කියනව නෙමෙයි”. “මම දන්න අය ගොඩක් දෙනෙක්ට මේ වගේ ගුටි කන්න වෙලා තියෙනවා”. “එහෙ ඉන්න ගැණු අය පිටට ගහන්නේ නැතුව පස්ස පැත්තට ගහන්න කියලා ඉල්ලීම් කරන වෙලාවල් තියෙනවා”. “මොකද පස්ස පැත්තෙ තෙල් තට්ටුව නිසා වේවැල් පාරෙන් තුවාල වෙන්නෙ නැති නිසා”. “පොලිසියෙ අයත් කැමතියි පිටට ගහනවට වඩා ගෑණු අයගෙ පස්සට ගහන්න”. කියල විස්තර කලා. ඊට පස්සේ වීසා එකක් ස්ටෑම්ප් කරල පාස්පෝට් එක ආපහු දුන්න. "ගුඩ් ලක් විත් ද කේනින්" කියලා.  ඇන්ජලා යන්තම් හිනාවෙලා  වීසා ඔෆිසට ස්තූති කරල නැගිටල ආවා.

හරියට පොලිසියට බාර වෙන්න තිබුන දවසෙ ඇන්ජලා සවුදියෙ අල් සහ්රා  පොලිසියට බාර උනා. පොලිසියෙ තියෙන හෝල්ඩින් සෙල් එකකට දාල දොර වැහුව. ඒක කිසිම ජනේලයක් තිබුනෙ නැහැ. ටික වෙලාවකින් ගෑණු පොලිස් නිලධාරිණියන් දෙන්නෙක් ඇවිල්ල ඇන්ජලාගෙ තිබුන හෑන්බෑග් එකයි අනික් බෑග් එකයි පරීක්ෂා කරල ඒවයේ තියෙන දේවල් ලිස්ට් කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ එක්කම හිර ගෙදරදි දුන්න ඇඳුමට සමාන සුදුපාට ඇඳුමක් දුන්න ඒක ඇඳගෙන දැන් අඳන් ඉන්න ඇඳුම් සහ ආයිත්තම් ඔක්කොම ගලවල භාරදෙන්න කියලා. ඇන්ජලා එයාගෙ ඇඳුම් ගලවල දුන්න ඇඳුම ඇඳගත්ත. ඊලඟට භාරගත්ත දෙවල් ලියපු ෆෝම් එකේ ඇන්ජලාගෙ අත්සන අරගෙන එයාගෙ අත් දෙක පිටිපස්සට කරල මාංචු දැම්ම. එක නිලධාරිණියක් කාමරේම ඉන්දෙද්දි අනික කෙනා ඇන්ජලාව අරගෙන කාමරෙන් එලියට ඇවිත් පොලිසියේම කොටසක් වගේ තිබුන හිර ගෙදරක් වගේ එකකට අරන් ගිහිල්ල තව ගෑනු අය කීප දෙනෙක් ඉන්න කාමරයකට දැම්ම. කොච්චර හිත හයිය කෙනෙක් උනත් ඇන්ජලා බයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්ත. එතන හිටපු සුදු ගෑනු කෙනෙක් ඇන්ජලා ගාවට ඇවිල්ල ඉංග්‍රීසියෙන් කථාකරල බයවෙන්න එපා කියල කිව්ව.  එයා නතාලි කියල කසකස්ථානයේ එක්කෙනෙක්. එයාටත් උසාවියෙන් වේවැල් පාර නියම කරල තියෙන්නෙ මත් පැන් බීල අහුවෙලා. එයාගේ මහත්තයා සවුදියෙ කන්ස්ට්‍රක්ශන් කම්පැනියක ඉංජිනේරුවෙක්. ගෙදර මත් පැන් තියා ගත්තා කියලා පිටුවහල් කලොත් මහත්තයාට රස්සාව නැතිවන නිසා එයා පොලිසියට කියල තියෙන්නෙ පාක් එකේ හිටපු කෙනෙක්ගෙන් සල්ලිවලට මත්පැන් ගත්තා කියලා.  නතාලි ගේ යාලුවෙකුත් මීට ඉස්සෙල්ල මේ වරදටම අහුවෙලා වේවැල් පාර කාල තියෙන නිසා එයා ඒ ගැන ගොඩක් විස්තර ඇන්ජලාට කිව්ව. ගෑනු අයට ඔලුවෙ ඉඳන් දනිස් හරියට වැටෙන් සුදු ඇඳුමක් අන්දවලා තුනී රෙද්දකින් හදල තියෙන බාච්චුවක් වගේ කලිසමක් අන්දලා ලී වලින් හදපු කොටුවක් වගේ එකකට ගැට ගහලා තට්ටම් වලට වේවැලකින් ගහනවා කියලා නතාලි කිව්ව.  ගහනකොටනම් වේදනාව දරාගන්න බැරි තරමට රිදුනත් පිරිමි අයට ගහනවා වගේ ලේ එනකන් ගහන්නෙ නැහැ කියල එයාගේ යාලුවා කියල තියෙනවා. කොච්චර නතාලි ඇන්ජලාගේ හිත අස්වසන්න කියලා හිතලා මේ දේවල් කිව්වත් ඒවයින් උනේ ඇන්ජලා තවත් බයවෙන එක. හවස හයට විතර ගෑනු ගාඩ්ල කීප දෙනෙක් ඇවිල්ල කාමරේ හිටපු අයව අත් පිටිපස්සට කරල මාංචු දාල පෝලිමක් හදල කාමරෙන් එලියට අරගෙන ගියා. ඇන්ජලාට හිතුනා මේ ගහන්න තමයි අරගෙන යන්නේ කියලා.   ගෑනු අය ඔක්කොමල එක පාරට අරන් යන නිසා ඇන්ජලාට පොඩ්ඩක් විතර හිතට සහනයක් ආවා. එක පෝලිමට මීටර් සීයක් විතර කොරිඩෝ එකක් දිගෙ අරන් ගිහිල්ල බිල්ඩිමෙන් එලියට ඇවිත් මැද්දෙ තියෙන පිට්ටනියක් වගේ එකක් පහු කරගෙන එහා පැත්තේ තිබුන තවත් බිල්ඩිමක කාමරයකට ගෑනු ටික ඇතුල් කලා. එතෙන්දි මාංචු ගලවල ඔක්කොටම ඇඳුම් ලෙහල කාමරේ අනික් පැත්තෙ තිබුණ දොරගාව පෝලිමට ඉන්න අණ කලා. ඇන්ජලා හිටියෙ පෝලිමෙ හතරවෙනියට. ඉස්සරහම හිටපු කෙනාව අරගෙන එක නිලධාරිණියක් අනික් කාමරේ ඇතුලට ගියා. ඇන්ජලා හිතුව දැන් වේවැල් පාර දෙන සද්දෙ ඇහෙයි කියල. විනාඩි විස්සකට විතර පස්සේ ඒ කෙනාව ආයිමත් එලියට අරන් ඇවිත් බිත්තිය පැත්ත හැරිල අත් දෙක ඔලුව උඩ තියාගෙන ඉන්න කිව්ව. එයාගෙ තට්ටම් වලට වේවැල් පාර දීපු සලකුණක් තිබුණේ නැති නිසා ඇන්ජලාගෙ හිත ටිකක් සංසුන් උනා. ඔහොම ගිහින් ඇන්ජලාව අර කාමරේට අරන් ගියා. ඒකෙ හිටියෙ ගෑණු දොස්තර කෙනෙකුයි නර්ස්ල දෙන්නෙකුයි. ඒගොල්ලන් ඇන්ජලාව වෛද්‍ය පරීක්ශණයකට ලක් කලා. අහන ප්‍රශ්ණ තේරෙන්නෙ නැහැ කීවම දොස්තර නෝන ඉංග්‍රීසියෙන් තමයි ඇන්ජලා එක්ක කතා කලේ. අහන ප්‍රශ්ණ වලින් එයාට තේරුණා වේවැල් පාර දෙන්න සුදුසු ශාරීරික තත්වයක ඉන්නවද කියල බලන්න තමයි පරීක්ශා කරන්නෙ කියල. ඔක්කොම පරීක්ශණ ඉවරවෙලා ලේ, මුත්‍රා සාම්පල් දීල ඉවර උනාම එයාව එලියට අරන් ආව. ඊට පස්සෙ එයාටත් අර බිත්තිය දිහා බලාගෙන අත් ඔලුව උඩ තියාගෙන ඉන්න පේලියට එකතු කලා. 

ඔක්කොම කට්ටිය පරීක්ශණ ඉවරවෙලා ආවත් තවත් විනාඩි විස්සක් විතර ඔක්කොමට හිටපු විදිහටම ඉන්න උනා. ටික වෙලාවකින් දොර ඇරෙන සද්දෙත් එක්ක කවුරුහරි පිරිමි කෙනෙක් කාමරේට ඇතුල් උනා කියලා කටහඬවල් වලින් තේරුනා. ඇන්ජලාට දැන් ගෑණු අය ඉස්සරහ නිර්වස්ත්‍ර වෙන එක ටිකක් පුරුදුවෙලා තිබුනත් එයාට ලැජ්ජාවක් ආව තමන්ගේ නිරුවත් පස්ස පැත්ත මේ ඉන්න පිරිමියට පේන එක ගැන. එකම එක පාරක් ගත්තු වැරදි තීරණයක් නිසා මෙච්චර පාරක් නිරුවත් වෙවී ලැජ්ජ වෙන්නයි දඬුවම් විඳින්නයි සිද්ධ වෙච්ච එක ගැන ඇන්ජලාට තමන් ගැනම තරහක් ආවා. අනික් ගෑණු පස් දෙනත් ඒ විදිහටම නිර්වස්ත්‍රව ඉන්න එක එතනදිත් පොඩි සහනයක් උනා.  එයා හිමින් ඔලුව හරවල පිරිමි කටහඬ එන පැත්ත බැලුව. එතකොට එයා දැක්ක හමුදා නිලධාරියෙක් වගේ කොන්ඩෙ කොටටම කපල හිටපු උස මහත කෙනෙක්. එයා ඇඳන් හිටියෙ හමුදාවක කැමෆ්ලාජ් කලිසමකුයි ඇඟට හිට අත්කොට සුදු ටී ශර්ට් එකකුයි. බොඩි බිල්ඩර් කෙනෙක් වගේ එයාගේ අත් දෙකයි පපුවයි මස් පිඩු පැහැදිලිව පේනව. ඒ මිනිහ කොච්චර පෙනුමද කියනවනම් ඕනම ගෑණු ලමයෙක්ගෙ හිත ගන්න පුලුවන් විදිහෙ හරිම කඩවසම් ජෝන් සීනා වගේ කෙනෙක්. එයා කොල කීපයක් එකෙන් එක පෙරලලා බල බල හිටියෙ.එක පාරටම ඒ කෙනා ඇන්ජලා දිහා බැලුව. එයාගෙ පෙනුම අඩ්මයර් කරන බව එයාට තේරුනා වගේ ගතියක් තමයි ඒ බැල්මෙ තිබ්බේ. ඇන්ජලා ඉක්මන්ට බිත්තිය පැත්තට ඔලුව හැරෙව්ව. මේවගේ කෙනෙක් මේ වගෙ තැනකදි දකින එක මොන තරම් සරදමක්ද කියල ඇන්ජලාට හිතුන. ටික වෙලාවකින් අතේ තිබුණ කොල ටිකත් අරගෙන පිරිමි කෙනා කාමරෙන් පිටවෙලා ගියා.

ඊට පස්සෙ ඇන්ජලාල ඉන්න තැනට ආව නිලධාරිණියක් ඒ ගොල්ලන්ට ඇඳුම් ඇඳගන්න කිව්වා. ඇඳුම් ඇඳගත්තම මාංචු දාල පෝලිමේම එලියට අරන් තව පැත්තකට අරගෙන ගියා. මේ යන්නෙ ගහන තැනට වෙන්න ඇති කියල හිතිලා ආයිමත් ඇන්ජලාගෙ පපුව හයියෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. එහෙම මීටර් දෙසීයක් විතර එක්කගෙන ඇවිත් ඒගොල්ලන්ව තව කාමරයක ඇතුල් කලා. එතකොට තමයි ඇන්ජලාට තේරුනේ ඒක කෑම කාමරයක් කියල. කාමරයක් කිව්වට ඒක දිග හෝල් එකක්. ඒකෙ තවත් ගැණු  අය කෑම කකා හිටියා. ඇතුලට ආවම ගාඩ් ඇවිල්ල හැමෝගෙම මාංචු ගැලෙව්ව.   එහෙම කියල අරාබි බාසාවෙන් බුෆේ එකක් දිහාට අත දික් කරලා මොනවද කිව්ව. ඇන්ජලාට තේරුණා ඒ කිව්වෙ පෝලිමේම ගිහින් කෑම බෙදාගෙන එන්න කියලා. බුෆේ එකේ කෑම ජාති කීපයක් තිබුනත් ඇන්ජලාට කන්න කිසිම හිතක් නැහැ. එය වටපිට බලනකොට එයා දැක්ක ගෑනු ගාඩ් ලා කීප දෙනෙක් බොහොම් සැර පරුශ විදිහට ඒ ගොල්ලන් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ඒක නිසා ඇන්ජලා ලඟම තිබුන රොටි වගේ එකක් අරගෙන ගිහිල්ලා ගාඩ් පෙන්නපු මේසෙන් වාඩි උනා.  විනාඩි විස්සකට විතර පස්සෙ ආයිමත් ඒගොල්ලන්ව මාංචුදාල ආපහු කලින් හිටපු තැනට ගෙනල්ල ඇරලුවා. මාන්සියටත් එක්ක ඔක්කොම එතන තිබුන මෙට්ට ඇදගෙන නිදාගත්තා.

ඇන්ජලාව මාස දෙකක් බයකරගෙන හිටපු හෝරාව ආවෙ පහුවදා පාන්දර 4 ට විතර. හයියෙන් කතාකරන ගෑණු කටහඬක් ඇහිල ඇන්ජලා ඇහැරුණා. කාන්තා පොලිස් නිලධාරිණියන් දහදෙනෙක් විතර කාමරේට ඇවිල්ල තියෙනව එයා දැක්ක. ඔක්කොමලව පේලියට ඉන්න සලස්වල  පෑන්ටියයි බ්‍රසියර් එකයි ඇතුළුව ඔක්කොම ඇඳුම් ගලවන්න කිව්ව. ඊට පස්සෙ කහ පාටට හුරු ඇඳුමක් දුන්න ඇඳගන්න. නතාලි කියපු විදිහට ඔලුවෙ ඉඳන් පිටේ මැද හරියට විතර වැහෙන වේල් එකක් වගේ එකකුයි, අත් දිහ හැට්ටයක් වගේ එකකුයි, ඉලාස්ටික් පටියක් දාපු විශාල කලිසමකුයි. කිසිම යට ඇඳුමක් නෑ. වේල් එක වගේ එක දාගත්තම ඇස්වලට විතරක් පොඩි ඉඩක් ඒකෙ තිබුනා. ඊටපස්සෙ පෝලිමක් වගේ හදල ඔක්කොම කොරිඩෝ එකක් දිගේ එලියට අරගෙන ගියා.පෙනෙන්නෙ පොඩ්ඩක් නිසා කීප පාරක් කට්ටිය එක එක්කෙනාගෙ හැප්පුණා. අන්තිමට ඇන්ජලාව පොඩි කලුවර කාමරයක දාල දොර වැහුව. ඒක සීල් කරල තියෙන කාමරයක් නිසා කිසිම පිටත සද්දයක් ඇහෙන්නෙ නෑ. 

ඇන්ජලාට තේරුනේ පැයක් විතර එයා ඒ කාමරේ හිට කරල තිබ්බ කියල. අන්තිමට දොර ඇරුනම ආපු තද එලිය නිසා ඇන්ජලා ඇස් දෙක වගගත්තා. ඇතුලට ආපු පොලිස් නිලධාරිණියන් දෙන්න ඇන්ජලාව එලියට අරගෙන තවත අඩි සීයක් විතර අරන් ගිගින් ලොකු කාමරයකට ඇතුල් කරල දොර වැහැව්ව. ඇන්ජලාගෙ පපුව ගැහෙන සද්දෙ දැන් එයාටම ඇහෙනවා. මාංචු ගලවල ඇදගෙන වගෙ අරන් ගිහින් අඩි දෙකක් විතර පලල අඩි හයක් විතර උස ලී කනුවට මූන හේත්තුවෙන් විදිහට දනගැස්සුව. දනගහනකොට තේරුනා ඒක බිම ඉඳල අඩියක් විතර උඩින් තියෙන්නෙ කියල. ඊටපස්සේ මොකක් හරි කරකවන සද්දෙත් ඒකත් එක්ක ඇන්ජලා දනගහගෙන ඉන්න ලෑල්ල පල්ලෙහාට යනවා තේරුනා. ඊටපස්සේ කවුරුහරි ඇන්ජලාගෙ මූන පපුව හරිය හේත්තුවෙලා ඉන්න ලීයෙ තියෙන හිඩැසකට ඇතුල් කලා.එහෙමකරල අත්දෙක උඩට ඇදට මාංචුවලින් යකඩ පයිප්පයක් වගේ එකකට සම්භන්ධ කලා. ඊටපස්සේ එයාව ඉන හරියෙන් ඒ ලී ෆ්‍රේම් එකත් එක්කම ඉස්සරහට නැමුව. ඇන්ජලාගෙ ඇඟ දැන් ඉන හරියෙන් ඉස්සරහට නැමිල තට්ටම් හරිය පිටිපස්සට තල්ලුවෙන විදිහට.  වේවැල් පාර පණහක් කියන්නෙ මැඩම් රස්ඩාන් ගහනව වගෙ දෙගුණයක්. මේක කොහොමහරි දරාගත්තම මේ ප්‍රශ්නේ අදින් ඉවරයි කියලා හිත හදාගන්න හැදුවා. ටික වෙලාවකින් දෙන්නෙක් කතා කරන සද්දෙ ඇහුනා. ඊයෙ හවස ඇහිච්ච පිරිමි කඩහඬ වගේ එකකුත් ඒ අතර තිබුණා. එතකොටම ගෑණු කෙනෙක් ඇන්ජලාගෙන් මොනවද ඇහැව්වා. එයා ඇහැව්වෙ මූන වහල තියෙන රෙද්ද ගලවනව කියලා කියන එක ඇන්ජලා දන්න අරාබි පොඩ්ඩෙන් තේරුනා.ඇන්ජලා ටිකක් හයියෙන් ඕ.කේ කිව්ව. එතකොටම කවුරුහරි ඇන්ජලාගෙ කලිසම ඉනෙන් අල්ල දනිස් දෙක ගාවට පහලට ඇද්දා. ඇන්ජලාට හයියෙන් කෑගැහුණා. එතකොටයි එයාට තේරුනේ එයාට කියල තියෙන්නෙ මූනෙ රෙද්ද ගලවනව නෙමෙයි කලිසම ගලවනවා කියලයි කියලා. කලිසම ගලවන්න කිව්වෙ නැහැ කියල අරාබි කියන්න වචන හොයනකොට මුලු පස්ස පැත්තටම එකපාරට ගැහුවා වගේ වේවැල් පාර වැදුනා. ඒ පාර කොච්චර රිදුනද කිව්වොත් ඇන්ජලාගෙ මුලු පස්ස පැත්තම දන්න පටන් ගත්තා. ඇන්ජලාට කොච්චර හයියෙන් කෑගැහුනද කිව්වොත් කිසිම සද්දයක් කටින් පිටවුනේ නැහැ.වේවැලක වගේ සද්දෙ ආවට හරිය මහත ලී කෑල්ලකින් ගහනව වගේ. එතකොටම දෙවෙනි පාරත් වැදුනා. ඇන්ජලාට එතකොට තේරුනා මේගොල්ලො ගහන්නෙ වේවැල් කීපයක් එකට අල්ලල කියලා. මේ පාරවල් වගේ පණහක් ගහල ඉවරවෙනකොට තට්ටමේ මස් ටික ඔක්කොම ගැලවිල එයි කියලා එයාට හිතුණා. ඊට පස්සේ තත්පර 20 කට විතර පස්සෙ එකක් ගානෙ මුලු  පස්ස පැත්තයි කලව වල පිට්පස්සටයි පාරවල් වැදුනා. ඇන්ජලාට කොච්චර ගැහුවද කියලා එයාට ගණන් කරගන්න බැරි උණා. විනාඩි විස්සක් විසිපහක් විතර එක දිගට ගහගෙන ගිහිල්ල එකපාරටම නැවතුනා. ඒ වෙනකොටඇන්ජලාට හිතුනෙ තට්ටම් දෙකෙයි කකුල්වලයි හම විතක් නෙමෙයි එයාගෙ අවුරුදු විසිහයක ජීවිතේ ගොඩ නගාගත්ත පෞරුශය, ආත්ම විශ්වාශය, විලි ලැජ්ජාව, කියන ඔක්කොම මේ වේවැල් වලින් උරල අහකට ගත්තා වගේ කියල. අන්තිමට කවුරුහරි එයාගේ පහත් කරල තිබ්බ කලිසම ආයිමත් ඉනගාවට ඉස්සුවා. ඊටපස්සෙ හිරකරල තිබ්බ පටි ගලවල ඇන්ජලාව නැගිට්ටෙව්ව.  ඒ උනාට එයාට කකුල් දෙකෙන් හිටගන්න හැකියාවක් තිබුනෙ නැහැ පස්සපැත්තෙන් එන ඉවසගන්න කොහොමවත් බැරි වේදනාවට අමතරව මොකක් බර හමක් වගේ දෙයක් පස්ස පැත්තේ අලවල තියෙනවා වගේ තමයි එයාට දැනුනෙ. නිලධාරිණියො දෙන්න ඇන්ජලාව බිම ඇදගෙනවගේ කාමරෙන් එලියට ගෙනියනව එයාට තේරුනා. එයා බෙල්ල හරවල එයාට ගහපු කෙනා දිහා බලනකොට එයා දැක්ක ඊයෙ කාමරේ හිටපු පිරිමි කෙනා වමතින් වේවැල් හතරක පොකුරක් අල්ලගෙන අනිත් අතින් කොලේක මොනවද ලියනවා. කාමරෙන් එලිය ඇදගෙන ආව ඇන්ජලාව ඒගොල්ලො ස්ට්‍රෙචර් එකක් දැම්මා. ඊට පස්සෙ ස්ට්‍රෙචර් එක උස්සගෙන ගිහින් ඉස්පිරිතාලෙක ඇඳක වගේ එකක මුනින් අතට දැම්මා. 

ටික වෙලාවකින් ඩොක්ටර් ඇවිල්ල එයාව පරීක්ශා කලා. "යූ ආ ඕ.කේ" "හොඳට වතුර බොන්න" කියලා ඩොක්ටර් යන්න ගියා. ටික වෙලාවකින් ඇන්ජලාට නින්ද ගියා. එයාට අර ජෝන් සීනා වගේ කෙනාව හීනෙන් පෙනුණා. එයා කැම්ෆ්ලාජ් කලිසම ඇඳලා ටී ශර්ට් එක නැතුව හිටියෙ. එයා අත්දෙක හරහට බැඳගෙන හිටිය. එක අතකින් කසයක් එල්ලෙනව වගේ එයා දැක්ක. ඇන්ජලාට ඒ මිනිහා ගැන ලොකු බයකුත්, ගෞරවයකුත්, භක්තියකුත් දැණුනා. ඒක ආදරයක්ද කියලා ඇන්ජලා හිතුවා. ඇන්ජලා ගිහිල්ල එයාගෙ පපුව උඩින් එයාගෙ ඔලුව තිබ්බා රෙස්ට් කරන්න වගේ. එයාට හරි සේෆ් වගේ ගතියක් දැණුනා. ඒයාට තේරුණා ඒ පිරිමියා එයත් එක්ක ඩාන්ස් කරනව වගේ.  ඩාන්ස් කරකර ඉන්න ගමන් එයා වම් අතින් ඇන්ජලාගෙ වම් අත උඩල අල්ලගෙන කසයෙන් එයාට ගහනව වගේ දැක්ක. එකපාරටම් ඇන්ජලාට ඇහැරුණා. ආයිමත් තට්ටම් වලින් එන දරාගන්න බැරි වේදනාව දැන්නෙන පටන් ගත්තා. ආයිමත් නිදා ගන්න හිතාගෙන එයා ඇස් දෙක පියා ගත්තා. උදේ දහයට විතර නිලධාරිනියක් ඇවිත් ඇන්ජලාව එදා ආපු දවසේ දාපු කාමරයට අරන් ගියා. එතෙන්දි එයාගෙ ඇඳුම් බඩු ඔක්කොම දීල එයාව රිලීස් කලා. ඇන්ජලා එලියට එනකොට මැඩම් රස්ඩාන්ගෙ කාර් එක එලියෙ තිබුනා. එයා ඒකෙ පිටිපස්සෙ සීට් එකෙ මුනින් අතට දිගාවෙලා තමයි ආපහු ඩුබායි වලට ආවෙ. ආපහු අපාර්ට්මන්ට් එකට යනකොට මැඩම් රස්ඩාන් එයට කෑම ජාති කීපයක් එවල තිබුනා. පලවෙනි පාරට එයා කන්නාඩියෙන් තට්ටම් දෙක දිහා බැලුවා. ඉන ගාව ඉඳන් කලවේ භාගයක් විතර යනකන් ඔක්කොම ඉදිමිලා තිබුනා. වේවැල් හතරකින් 50 ක් ගහපු නිසා වේවැල් පාර දෙසීයක් පස්සට වැදිලා තියෙන බව එයාට තේරුණා. සමහරවිට අර කලින් උසාවියක් කියපු විදිහට පාරවල් 200 ක් දෙන වරදට 50 ක් විතරක් නියම කලාම පොලිසිය එයාට පාරවල් 200 ක් දෙන්න වේවැල් හතරක් එකට තියල ගහන්න ඇති කියලා ඇන්ජලා හිතුවා. වේවැල් කීපයක් එකට අල්ලල ගහන් කථාවල් නතාලි නොකියපු එකෙන් එයාගෙ සැකය තහවුරු උනා දවස් හතරක් යනකන් අපාර්ට්මෙන්ට් එකේ ඇඳේ මුනින් අතට නිදාගෙන රෙස්ට් කරපු ආපහු රස්සාවට යන්න පටන් ගත්තා.  ටික කාලයක් යනකන් ඇන්ජලාට වේවැල් පාර දීපු පොලිස් කාරය ගැන එයාට හිතෙන්නත් හීනෙන් පෙනෙන්නත් උනා. ආයිමත් එයාගෙන් වේවැල් පාර කන්න ආසාවක් ඇන්ජලාට ඇතිඋනා.

තව ඉහලට

ඇන්ජලා ජොබ් එකට ඇවිල්ල අවුරුදු හතරක් විතර යනකොට සේල්ස් වැඩ ගැන ඔක්කොම වැඩ කලේ තනිවම. කොච්චර වැඩ තිබුනත් ඒ ඔක්කොම හරියට වෙලාවට කරන්න ඇන්ජලාට දැන් පුරුදුයි. මුලදි නූලට රූලට වැඩකලේ වේවැලට තියෙන බයට. ඒ උනාට දැන් ඒක පුරුද්දට ගිහිල්ල. ඒක නිසා කම්පනි එකේ සේල්ස් මැනේජර් විදිහට ඇන්ජලාට උසස් වීමක් හම්බූඋනා. ඉස්සරත් ඇන්ජලාට ඉහලින් මැඩම් රස්ඩාන් ඇර වෙන කවුරුවත් හිටියේ නැහැ. ඒ උනාට අලුත් තනතුරට පඩිය ඉස්සර පඩියට වඩා දිරාම් 500 ක් විතර වැඩියි.  ඒවගේම ඉස්සර අනික් අය වගේ මෙට්‍රෝ එකෙ වැඩට ආපු ගිය ඇන්ජලාට උදේ සහ හවස යන්න එන්නයි දවස ඇතුලත පාවිච්චි කරන්නයි ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් එක්ක කාර් එකක් අනුයුක්ත කරල තිබුණා.  අලුත් තනතුර හම්බූඋනාට පස්සේ ඇන්ජලා කරපු සේල්ස් වලට අමතරව ටුවර් ග්‍රූප්ස් ඩුබායි වලට එන දවසේ ඉඳන් ආපහු යනකන් ඒ ගොල්ලන්ව කෝඩිනේට් කරන්නයි ඩුබායි වලින් පිට යන අයට කරන ටිකට් සහ හොලිඩේ සේල්ස් කරන්නයි තිබුන අංශ දෙකත් සුපවයිස් කරන්න ඇන්ජලාට පැවරුණා.  ඒ අංශ දෙක මීට කලින් සුපවයිස් කලේ මැඩම් රස්ඩාන්. ඒක නිසා මේ උසස්වීමත් එක්කල ඇන්ජලාට ලොකු පිලිගැනීමක් කම්පැනි එක ඇතුලේ ඇතිඋනා. එයාට දැන් අනික් අය කථා කරන්නෙ මැඩම් සූරි කියලා. ඒගොල්ලන්ට සූරියසිංහ කියන එක කියන්න අමාරු නිසා මැඩම් සූරි ලකියනවට ඇන්ජලා අකමැති උනේ නැහැ.

වේවැල උගැන්වූ පාඩම්

මැඩම් රස්ඩාන්ට පොරොන්දු වෙච්ච විදිහට ඇන්ජලා,  BIT පිලානි ඩුබායි කැම්පස් එකේ බිස්නස් ඇඩ්මිනිස්ට්‍රේශන් ගැන පාර්ට් ටයිම් ඩිග්රී එකක් කරන්න පටන් ගත්තා. ඒකෙන් එයාගේ ඩුබායි රටේ බිස්නස් ගැන විතරක් නෙමෙයි ලෝකෙම සේල්ස් ගැන, මානව සම්පත් කලමණාකරණය වගේ ගොඩක් පැතිවල ඇන්ජලාගෙ දැනීම ගොඩක්ම දියුණු උනා.   පන්ති යන්න නැති වෙලාවට හැම වෙලේම වගේ ඔෆිස් එකේම ඉඳලා තියෙන හැම වැඩේම කරන්න ඇන්ජලා පුරුදු උනා. මැඩම් රස්ඩානුත් ඇන්ජලාගෙ ෆීල්ඩ් එකේ නොවුනත් වැඩිපුර තියෙන වැඩ ඇන්ජලාට දුන්නා.ඒ නිසා ටුවර් ඕගනයිසින්, හොටෙල් එක්ක නිගෝෂියේට් කරන වැඩ වගේ ඩුබායි වල ටුවරිසම් වල හැම පත්තක්ම ඉගෙන ගන්න ඇන්ජලාට පුලුවන් උනා. ඩිග්රී එකෙන් ලබාගත්ත දැනීම වගේම ඔෆිස් එකේ අනික් ඒරියාස් ඔක්කොම වගේ කරල ලබා ගත්තු දැනීම නිසා ඇන්ජලාට ගොඩක් දේවල් මැඩම් රස්ඩාන්ටත් වඩා හොඳට කරන්න පුලුවන් උනා.

වයින් ග්ලාස් එක කොෆී ටේබල් එක උඩින් තියපු ඇන්ජලා නැගිටලා සාලේ ඉස්සරහ බිත්තියෙ තියෙන විශාල කන්නාඩියෙන් එයාගේ රූ සපුව දිහා බැලුව. එයා ගිය සුමානේ නිව් යෝක් වලදි ගත්ත ඩොලර් 750 ක් වුන ෆේශල් එක කොච්චර ලස්සන පෙනුමක් මූනට දීල තියෙනවද කියලා  ඇන්ජලාට හිතුනා. පැත්තකට හැරුන ඇන්ජලා එයාගෙ ඇඟේ ශේප් එක කන්නාඩියෙන් ඇඩ්මයර් කලා. එයාගේ ලස්සනට නෙරල තියෙන තට්ටම් දැක්කම් ඇන්ජලාට හිනාවක් ආවා.  අද එයා ඉන්න තත්ත්වයට එන්න ඇන්ජලාගේ මේ තට්ටම් දෙක කොච්චර වන්දි ගෙව්වද කියල එයාට හිතුනා. මුල් කාලවල මැඩම් රස්ඩාන්ගෙන් ගුටි කාගෙන කොහොම හරි ඔලුව ගහගෙන හිටපු එකත්, සවුදියෙ පොලිසියෙන් වේවැල් පාර කන්න වෙච්ච එකත් ඔක්කොම හොඳ පැත්තට හරව ගත්ත නිසා එයාට අද තියෙන තත්ත්වයට එන්න පුලුවන් උනා කියලා ඇන්ජලාට හිතෙනකොට එයා ගැනම පොඩි ආඩම්බරයක් හිතුනා.

කරුණාකර ඔබේ අදහස් දක්වන්න